er stond in myn huis een soort sprekende kunst-installatie, in de hoek van een witte kamer. het was een werk van wim paeshuyse. *** met myn broêr serge was ik op een optreden, muziek of toneel weet ik niet meer, maar in plaats van op te letten, zaten we aldoor te babbelen, net zolang tot de mensen op het podium zich daar hard aan kwamen te ergeren. we gingen dan maar voort, doch met veel ophef, opnieuw de boel hard verstorend. we laadden gerief in in een doos, die veel te zwaar woog dan.
(dit was een droom van vorige week, pas vandaag vind ik die krabbels terug; uitzonderlyk genoeg doen die krabbels geen belletje rinkelen en weet ikzelf maar nauwelyks waarover dit allemaal gaat.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten