state of being, 25 januari 2021

een tof moment op de maandagavond, rond acht uur savonds; wy gevieren thuis in de woonkamer, wat op zich reeds een tamelyk uitzonderlyk iets is, myn dochter zit erg vaak op haar bovenkamer, en luv of ikzelf toeven ook best vaak in achterafkeukens of telephooncellen; maar nu wy gevieren geborgen allen rond de salontafel, zodus; wel is het té luide gepraat aldoor, tezamen met de geringe noise van een of andere laptop my eventjes ietsje te véél van het goeie, tenslotte heb ik "voor de klas gestaan", overdag; ik ben een arbeider; dus: met oordopjes in, en met daarbovenop myn koptelephoon, geraak ik, op een ogenblik, achterovergeleund in de leunstoel-zetel genesteld, een jaren 50-achtige, zachte, onvolprezen eenzit, door pitouche overigens prachtig aan flarden gekrabd; doch met myn voeten lig ik op mollie haar voeten, in haar zetel, die dwars tegen de myne staat; ik verneem nog wel hun vaag gemurmel, maar dan overgoten door de prachtige, zachte soundtrack van de overigens ook zeer genietbare langspeelfilm "the lost daughter"; ondertussen ben ik het vier-wekelyks verschynende bbc-tydschrift aan het lezen getiteld "doctor who magazine" - wat, volgens my, niémand echt kan lézen, het is een gedurig, gedachteloos naar uiterst curieuze prentjes kyken, trouwens een overvloed aan "daleks" ook (= de beroemdste robot-aliens van doctor who); een goed drankje d'rby, by de hand; ook dit is, wel degelyk, een minuut of zeven lang zelfs, een volmaakte vorm van hypnose... onverwacht, onverhoopt...