GASTAUTEUR

robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer (zie: photo). over 82 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.

photo links: Moe Wis en Va Jules: De ouders van Leonard.

LEONARD EN IK

door Robertus Baeken

4.
Veel van mijn memoires dienden zich schijnbaar willekeurig en fragmentarisch aan. Zo zag ik het als mijn opdracht om deze chronologisch met elkaar in verband te brengen, er interpretaties aan te geven, ze op te nemen in een biografisch geheel. Hierbij kan ik niet ontsnappen aan mijn subjectiviteit, noch aan de geleidelijke veranderingen die in de loop der jaren in mij hebben plaatsgevonden. Zoiets zou ik ook niet willen. Dit is mijn persoonlijk verhaal over Leonard: hoe deze man - mijn nonkel, maar in de eerste plaats mijn vriend - en zijn werken tijdens zijn leven bij me over kwamen. Dus geen biografie in de gebruikelijke zin van het woord; wel een poging om het feitenmateriaal dat in de loop der jaren rond zijn persoon tot mij gekomen is, met alle onnauwkeurigheden of tekortkomingen van dien, maar wel alles direct uit de eerste hand, zo eerlijk mogelijk aan het papier toe te vertrouwen.

   Gedurende de tweede helft van de jaren zestig had ik Leonard al eens ten tonele gevoerd in mijn roman ‘Het aanschijn’. Vermits het hier over een prozawerk gaat, komt hij daarin voor als een dynamische romanfiguur in de bloei van zijn leven, en daardoor lijkt deze portrettering me, hoewel deze veeleer op het tijdelijke en zuiver persoonlijke gevoel gebaseerd is dan op onbetwistbare, naakte feiten, niet minder interessant; want in een zekere zin toch ook wel juist en aanvullend. 

   Sommige lezers zullen zich achteraf misschien de vraag stellen waarom ik in dit onderhavige geschrift zoveel aandacht heb besteed aan de Amerikaanse schrijver Henry Miller. Die vraag heb ik mezelf ook voorgehouden, temeer daar ik voor de keuze stond fragmenten uit de studie die ik in de zomer van 1993 over het vroege werk van Miller geschreven had, al of niet in dit boek op te nemen.

   Ten slotte leek het me voor Leonards portret als kunstenaar belangrijk niet enkel over blote feiten te praten, maar ook te peilen naar zijn bagage, zijn spirituele achtergronden en alles wat hem, zoals ik in onze eindeloze gesprekken altijd heb aangevoeld, sterk bezighield.

   Vier door Leonard vervaardigde portretten van Miller en een interview, afgenomen voor een lokaal blad omstreeks 1968, waarin hij beweert kracht te putten uit zijn liefde voor muziek en literatuur, duiden zijn belangstellingsfeer aan. Daarbij somt hij een rijtje namen van schrijvers en beeldende kunstenaars op. Meer recentelijk zou ik dit lijstje nog kunnen aanvullen; maar ofschoon Leonard in de loop der jaren meer afstand nam van Miller als persoon, bleef hij voor hem als schrijver toch steeds nummer één.

   Hoewel ik het zwaartepunt beslist op mijn nonkel heb willen leggen, behandelt het boek eveneens onze onderlinge relatie en de vruchtbare wisselwerking tussen ons. Precies om die reden heb ik ook heel wat pagina’s gewijd aan mijn evolutie als jongeman, mijn groei naar een authentiek schrijverschap en de inspanningen om me van alle maatschappelijke conventies los te weken.

   Moge deze reflecties vooral een culturele bijdrage betekenen voor enige kennis van het individu dat schuilgaat achter zijn werken. Voor mij blijven ze alvast mijn laatste gebaar van genegenheid aan een onvergetelijk man en een postuum eresaluut.

WORDT VERVOLGD...