in een van myn vele, spontane vlog-filmpjes van onlangs, liet ik my dit volgende ontvallen: met name, beste lezers, dat het, als entertainer, myn uiteindelyke ambitie zou wezen, deze volgende drie helden in één figuur, namelyk in myn eigen figuur, tezamen te brengen: prince, andy warhol en toon hermans. én bovendien om, in myn eigen figuur, deze drie halfgoden zelfs te overtreffen.
wat inderdaad wel best ambitieus is - maar niet onmogelyk. omdat ook alledrie die goden er een achilleshiel op nahouden.
toch wél kan ik myzelf met prince vergelyken. de one man shows die ik doe, lyken een vorm van standup comedy, namelyk doordat het publiek zich geregeld, zoals byvoorbeeld gisteren nog, by kiri thuis, in deurne, gedurende twee keer vyftig minuten aan één stuk door een breuk schaterlacht - om welke reden, overigens, ik my jaloérs weet op myn publiek, echt waar; want: zelf ken ik zo helemaal niémand; er is niemand die, op zyn eigen beurt, ook my zo gedurig zo hard kan laten doorlachen. dwz: ik heb nog nooit twee uurs of zelfs maar één kwartier aan één stuk door keihard moeten lachen met iemand. dus: myn publiek wel - en ikzelf helemaal niet!!... toch ben ik in wezen veel minder een humorist dan een muzikant, net als prince: doordat myn core-business in principe niét "humor" is, maar wel "frazering".
en inderdaad: de zwakke plek van prince, waar is die? exact tot aan zyn dertigste levensjaar was die nérgens; dwz tot aan zyn dertigste levensjaar resulteerde niet één halve minuut van zyn bezigheden in iets anders dan in iets zuiver geniaals. zyn zwakten, die daarna pas naar omhoog kwamen, waren niét zyn slechte smaak, niét zyn prekerigheid, niét zyn verbittering, niét zyn wanhoop-om-een-nieuwe-hit - maar wél, zo verkondig ik dit, het gegeven dat hy, met nadruk als producer, zyn muziek-opnames helemaal luchtdicht verpakte. je stikt er letterlyk van. je wil eruit, je wil open lucht!!...
by toon hermans is het precies andersom; tot aan zyn vyftigste was toon hermans eigenlyk behoorlyk flauw, gezocht en oneerlyk. naarmate hy ouder werd, naarmate zyn aangezicht alsmaar meer het aanzien kreeg van een verschrompelde kleine appel, werden zyn fraseringen alsmaar meer verpletterend. net zoals prince werd hy op den duur erg prekerig, maar net zoals by prince was dat alleen maar ogenschynlyk een probleem. doch een béétje een minpunt by zelfs de oudste toon hermans is de ervaring, dat zyn zinnen iétsje te dikwyls eindigen op "hèèè?" te dikwyls uitdrukkelyk naar die onderbuik, om te dikwyls met nadruk dat gevoelen van herkenning te triggeren. als ik dat zelf kan laten, die "hèèè" in al zyn vormen, dan ben ik onderhand béter dan toon hermans.
en dan, ten derde, de zwakke plek by de grote andy warhol...
die kan ik, lezers, niet eens onmiddellyk vinden. daar moet ik eens over nadenken...
het merkwaardige is dat critieken op warhol, automatisch zelf deel uitmaken van zyn werk... zo erg één en al spiegel is zyn verschyning...
misschien is hy overtrefbaar op dit volgende domein: dit van het ware inzicht dat zyn universum, uiteindelyk, behalve heroïsche rock&roll, ook wel een immense droefenis uitademt. dat is niet zo goed, samuel beckett is niet zo goed als een gemiddeld auteur met tenminste sap in zyn lyf. allicht kan je de mensheid beter dienen met een oprechte simpele goedgemutstheid.
1 opmerking:
In de jaren 90 was het inderdaad nogal luchtdicht, maar wat daarna gekomen is dat absoluut niet.
(ik blijf strijden tegen jouw idee-fix dat Prince alleen maar in de jaren 80 goeie dingen gemaakt heeft)
Een reactie posten