uit het schriftje

affiches zyn het toppunt van democratie. op tv komen, in de kranten komen: dat hangt helemaal af van the powers that be. maar affiches kan iedereen. nonkel jef mag morgen plotsklaps heel vlaanderen volhangen met photo's van zyn miereneter - dat màg, dat kan. en de mensen zullen die miereneter dan effectief ook zién. het is dé poepsimpelste manier van roem vergaêren.

niét dat je er je zalen meê volkrygt. dat is een andere, meer hopeloze zaak. maar je roem op zich neemt er onverbiddelyk meê toe, je koopt er je roem mêe. zoals je asperges gaat halen by de kruidenier. affiches zyn een doel op zich, niet een lokmiddel, niet een verkoopstruc. 

sociale media alleen is niet hetzelfde. nieuwsbrieven en instagram-posts hebben aan zichzelf geen houvast, doch hebben nood aan die tastbare, steenharde echtheid van die genadeloze, onsympathieke affiches daarbuiten in de buitenwereld.

het idee dat er heden affiches met myn kop daarop, bezig zyn met te worden opgehangen in amsterdam, is totaal opwindend. ik hààt het om naar nederland te moeten afreizen - wat ben ik daar verloren, in die druilregen? in plaats daarvan lig ik hier nu echter in myn lamme zetel, met de gordynen dicht, en drink een glas melk met myn laptopje op myn schoot - doch precies op ditzelfde moment wandelt er een amsterdammer, helemaal ginder, door de regenachtige lisdoddelaan - en: hy ziet myn kop daar hangen. willen of niet. én hy leest: "don vitalski". helemaal ginder - terwyl ikzelf hier thuis wat aan myn kont zit te krabben, of, subiet althans, naar de koelkast loop voor nog 'n zwanworstje.

en ik heb er niet voor moeten lopen schooien by een televisie-directeur. ik heb er niet angstig sympathiek voor moeten lopen wezen by een gemiddelde theatercriticus, angstig als een lagere schoolkind voor zyn rapport.

affiches laten worden opgehangen is toffer dan schryven, toffer dan staan optreden. affiches zyn hét allerlaatst overgebleven restant van oer-rock&roll.