12e EPISODE
Joseph spoedde zich naar de brasserie. Toen hij er aankwam, bleek de Borsalino foetsie. Een asbak met een half opgerookte Gauloise Bleu erin en daarnaast een leeg bierglas, belette hem niet aan dezelfde tafel plaats te nemen. Aan een kelner - er als de kippen bij om een bestelling te noteren - vroeg Joseph of op zijn stoel zopas een in zwart geklede man had gezeten. De zaak was vrijwel leeg, dus moest hij zich dit zeker herinneren. De kelner keek eventjes raar op; daarna raadpleegde hij zijn collega, buiten op het terras.
Joseph zag hoe die man ophield de vloer te vegen voor een blik in zijn richting. Dat hij zijn schouders ophaalde, voorspelde weinig goeds.
De eerste kelner kwam terug. Tevreden als hij leek hem met een gunstige mededeling gerust te mogen stellen, zei hij dat er geen Afrikaan op zijn stoel had gezeten. Joseph realiseerde zich dat het voor Parijse kelners wellicht niet altijd eenvoudig is om buitenlanders te verstaan; vooral niet als ze, zoals hij, net tevoren door schrikwekkend Duits in verwarring zijn gebracht.
In afwachting dat de kelner hem een bord soep en een halve baguette zou brengen, keek Joseph naar buiten. Meestal had hij er de pest in als hij door omstandigheden tijdelijk tot werkloosheid werd gedwongen. Zolang hij bezig was, kwam het nooit in hem op zijn beroep in vraag te stellen. Prettiger zou het zijn als Isabelle hier was. Samen zouden ze vast een of ander gezellige bistro vinden. Voor de rest van de dag hadden zij dan een wandel langs de levendige boulevards, de Tuilerieën of zelfs het Louvre. Natuurlijk kon hij in zijn eentje ook wel naar een museum, maar het had toch wat van lanterfanten; alsof hij, in plaats van schoonheid te ontdekken, met de neus op het absurde van de verloren tijd werd gedrukt.
Door zijn uitgebreide verzameling precolumbiaanse kunst vormde het Musée de l' Homme mogelijk een uitzondering. Ooit had hij het bezocht. Vooral de Mayakunst fascineerde hem. Wat anderen aan deze spontane belangstelling uitzonderlijk schenen te vinden, was voor Joseph even vanzelfsprekend als waarom hij het bij heftige stortregens nooit verzuimde buiten onder het afdakje te gaan staan. Boeken en artikelen over dit onderwerp werden door hem verslonden. Meestal hield hij er zijn mond over, maar soms gebeurde het wel eens dat hij zijn omgeving met zijn kennis verblufte; zoals vorig jaar, toen er op de Nederlandse buis een quiz over dit onderwerp liep en hij in het bijzijn van Isabelle en Harold sneller dan de twee kandidaten alle vragen juist beantwoordde. De winnaar ging met vijfduizend euro naar huis, en ineens vond zijn zoon Harold het jammer dat hij niet had deelgenomen. Hé, het was nog niet te laat! Na het spel had de omroepster het over een selectie voor de komende programma's.
(WORDT VERVOLGD...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten