ik ga ermeê moeten ophouden, myn aangezicht iedere dinsdag integraal blauw te verven; myn huid kan het niet meer aan, vooral deze op myn voorhoofd, waar zich heden allerlei zeer kleine verwondinkjes tentoonspreiden - vooral als een gevolg van het té hardhandige, want ongeduldige ontschminken en schrobben de voorbye late dinsdagnacht.
maar de dinsdagclub zonder de blauwe man - dat kàn gewoonweg niet. dat is de spiders from mars - maar dan zonder ziggie.
het gaat krankzinnig goed met myn zelfvertrouwen. de bescheiden deemoedigheid van het voorbye decennium, en waarvan de bekentenissen op deze blog krioelen, heet te zyn verdampt. komt dit alleen maar door de materiële omstandigheden? dwz; was ik deemoedig, omdat ik onder myn voeten geen grond had? het antwoord is ja. voor iedere standvastige ghandhi, die zich boven zyn omstandigheden verheft, leven er tienduizenden stervelingen als windvanen van hun omgeving.
ik ben zo iemand. ik ben zo'n windvaan. ik weet het.
daarom ook juist dat ik die hypnotiseur ook werkelyk Nodig had. ik kon my niet zelf, by myn eigen haren, uit dit moeras werken.
hoewel het toch wel mooi myn éigen plan was om die hypnotiseur op te bellen!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten