mollie lust spek graâg rauw... brrrr...
luv doet de yskast open en zegt verschrokken: "waar is dat spek naartoe?"
kansloos spring ik voor mollie in de bres, belachelyk maar ik kan niet anders. "ik heb die opgegeten."
pfff...
"sign your name," van terence trent d'arby, vind ik toch wél een zeer mooi liedje, nog steeds. als ik het hoor, zit ik gelyk terug op myn zolderkamertje, 1987 - een zondagavond zoals vandaag. doch vol van verwachtingen; een leerling zesde middelbaar, nog drie, vier maanden en de vrye wereld begon...
een lastig iets aan die taak van het lesgeven is dat ik niet voldoende tyd heb om als conferencier te herbronnen. wel om uit te voeren, aldoor snel-snel, tussen de soep en de patatten - maar niet om te herbronnen.
nu, op dit moment, is dat okay ook; want hoelang kan ik nog "uitmelken"? misschien wel oneindig... het publiek weet van een voorstelling na veertien jaar weêr helemaal niks meer, dus een performer hoeft feitelyk maar voor veertien jaar aan materiaal in huis te hebben; vanaf daarna kan ie steeds terugkeren, steeds opnieuw zyn corpus op "repeat" zettende.
maar zélfs heb ik byna geen tyd vry om op te diepen, om af te stoffen, om "nog eens op een rytje te zetten".
ook dàt is echter, ten slotte, juist zeer goed... àldoor erin "gesmeten" worden; dat wil eigenlyk zeggen: meer succes hebben dan je zelf kan verhapstukken, meer gevraagd worden dan je zelf kan beantwoorden... horizontaal vooruit-vallen... dàt is de punkrock, dàt is de kracht; alle rest is huisvlyt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten