kristien van hee
straks, vrydag, 1 maart, in de dinsdagclub op vrydag - - in de wommel
donderdag 29 februari 2024
@ the movies
vikings
dit is zoals slechte stuff uit tilburg - maar toch wél er joints van blyven rollen tot alles op is (voor jonge lezers voor wie ik een voorbeeld-functie vertolk: ik heb al in meer dan tien jaar geen druppel alcohol meer gedronken, al vyftien jaar geen cigaret meer gerookt, al twintig jaar geen ene joint meer. al die dingen zyn afgryselyk, er is niets romantisch aan; het zyn leidraden naar een vrywillige imbecilisering en verder niks...)
ik moest eigenlyk vanalles anders doen, erg dringende opdrachten; en toch heb ik hier vandaag weêr drie afleveringen na mekaâr van bekeken.
tydens de saaie dialogen heb ik wél, precies tegelykertyd, op een àndere laptop, myn boekhouding op orde gebracht...
films en/of series over vikings bekyken, is iets erg onvolwassens. het is maar één halve stap verwyderd van zelf vikinkje spélen. maar goed, dat moet dan maar zo zyn; je doet er ook niks verkeerds meê.
de historische onjuistheden zyn geen punt van critiek maar eigenlyk juist een meerwaarde; hoe minder viking, hoe meer conan; en conan vind ik niét onvolwassen. alleen één ding dat niet kan, trek ik my wél aan, namelyk het gegeven dat er een heleboel vikings er een creatief geschoren hoofd op nahouden; dat kàn niet, die mensen leefden in een hemeltergende kou, we weten 100% zeker dat die allemaal, kwestie van leven of dood, dikke haardossen cultiveerden.
ziehier evenwel, goede vrienden: het uitzicht op een serie snekken die in een goeie vaart voor de eerste keer in de geschiedenis op de engelse kusten afstevenen, klaar om daar het eerste het beste klooster te gaan brandschatten; die zeer vroeg middeleeuwse christenen versus die thor-aanbidders; daar kàn je als toeschouwer geen neen tegen zeggen.
waar was je te woensdag
thuis
doch ook: met miranda, an, cindy en jenne
repeteren op onze sketches
voor internationale vrouwendag...
state of being, 9 februari 2024
ofwel leef je in de tredmolen, ofwel leef je als opgejaagd wild. dat geldt niet voor iedereen, maar wel zeker voor myzelf. lachend heb ik voor dat tweede gekozen - aux armes!...
die ene improvisatie gisteren was wel goed, toen ik middenin die wilde voorstelling ineens deze volgende toer op ging, slordig paraphraserend hier nu: "je ziet wel al die mooie dansers, en je roept wel tezamen allemaal hoera - maar: word je niet, tegelyk alsnog, gegrepen door een gevoelen van eenzaamheid? voelen wy hier in de dinsdagclub ons niet allemaal onbegrepen? wie hier in de zaal voelt zich fundamenteel onbegrepen?" en dan werkelyk kyken wie er zyn hand opsteekt, haha...
de uitweg uit dat monoloogje de gemakkelykste parachute: plotseling wyzen naar iemand in de buurt, in dit geval jo fakir, die juist toén ondersteboven aan zyn danspaal hing, en dan uitspreken: "er is maar één persoon hier in de zaal die zich wél begrepen voelt - en dat is jo fakir."
de gemàkkelykste uitweg - maar ook quasi de enige juiste: omdat ik maar de presentator ben; de laatste klemtoon hoeft absoluut niet op myzelf te liggen, maar wel op de trein die voortdendert...
vandaag de gehele dag slaperig, zoals altyd op woensdag. ik heb het zeer druk - maar toch heb ik, over het etmaal verspreid, drie afleveringen van "vikings" liggen bekyken... hoe kinderachtig!!...
macron heeft het over "boots on the ground". allemaal retoriek - totdat het, beste lezers, geheel opeens géén retoriek meer zal zyn; dwz: totdat opeens ook déze generatie west-europeanen met het rugzakje om, naar de slachtbank marcheert.
"zweden voegt zich by de nato" (na tweehonderd jaar neutraliteit); ook dat zyn van die tezamenpakkende wolken, waar we het zeer benauwd van mogen krygen. dat conglomereren, dat zyn voortekenen...
dat we allemaal mondkapjes zouden moeten gaan dragen en onze vaders en moeders geen kus meer zouden mogen geven - tot één dag voordat dit realiteit werd, konden we dat ook niet serieus nemen.
maar dan ineens is die dag daar.
we ermeê zyn bezig, er psychologisch voor gemasseerd te worden, bereid te zyn, te sneuvelen voor ons vaderland.
ik zal zelfs meer zeggen: ikzelf ben daar, als het MOET, vandaag al toe bereid. naar vietnam, dat zou ik niet hebben aanvaard, maar naar het kremlin - ik "begryp" het...
ik zal zelfs meer zeggen: ikzelf ben daar, als het MOET, vandaag al toe bereid. naar vietnam, dat zou ik niet hebben aanvaard, maar naar het kremlin - ik "begryp" het...
woensdag 28 februari 2024
dinsdag 27 februari 2024
schets
GARD SIVIK
Zeker in vorige eeuwen gingen literatuur en kroegleven vanzelfsprekend hand in hand. Schrijvers en denkers vonden hun toon, hun publiek en hun polemiek niet minder aan de toog dan in hun enthousiast gestencilde pamfletten, posters en magazines. ‘Gard Sivik’ is daar een volmaakt voorbeeld van: de naam duidt op het roemruchte café aan de Antwerpse Stadswaag, huisnummer 1a, maar net zo lief op het literaire tijdschrift dat daar, in 1955, geheel spontaan tot stand kwam, gedragen door poëtisch vaardige drinkbroeders als Paul Snoek (1933-1981), Hugues C. Pernath (1931-1975) en Gust Gils (1924-2002). Het magazine wedijverde met zijn nauwe voorganger Tijd en Mens, maar scheen nog heftiger doordrenkt door de hete adem van het existentialisme, met een nog meer radicale drang naar vernieuwing - net zoals het café losbandig was, bedwelmend en muzikaal: jazz, rook en drank, discussie, poëzie en dronkenschap vloeiden er vrolijk samen, als een Antwerps toonbeeld van literatuur en nachtleven in één.
De drijvende kracht achter dit café was, althans gedurende zijn eerste vier, meest legendarische jaren, een echtpaar dat in onze cultuurverslagen dreigt te worden onderbelicht: Herman Denkens (1926-2001) en Rhea Van der Vloet (1932). Gelukkig wordt er over die beide bonte vogels wél een en ander bijgehouden in de magische, meerlagige verzamelingen van het Letterenhuis.
DENKENS
Denkens, zo leren we uit diverse, fataal vergeelde old school krantenartikels, werd geboren in Deurne in 1926. Hij studeerde grafiek aan het Ter Kameren instituut in Elsene, waar hij les kreeg van onder anderen Joris Minne (1897-1988) In zijn jonge jaren maakte Denkens cartoons voor het niet onbedenkelijke magazine De Rommelpot. Hij had een lerarendiploma, maar lesgeven was hem te bourgeois. Zijn leven lang bleef hij schilderen en beeldhouwen, maar aldoor was hij tegelijk een café-uitbater en organisator van feesten en tentoonstellingen.
Zijn eerste café was, in de Lange Brilstraat, ‘De Stal’- effectief een gewezen stal, waar de bakken bier gewoon bij de klanten op tafel werden gezet, met een flesopener voor eigen gebruik erbij. Kort daarna, in 1955, deed hij de Gard Sivik open. Eerder diende dit pand als een magazijn voor matrassen. Er was een gelijkvloerse verdieping en een bovenverdieping. De echte club, waar ook sterke drank werd verzet, was boven. Om daar binnen te mogen, moest je lid worden - met de opbrengsten daarvan was het, dat het magazine kon worden bekostigd.
Een wat aandoenlijk, dun gekartonneerde inschrijfformulier voor aspirant abonnées (75 frank voor vier nummers per jaar) laat zien, dat het redactiesecretariaat, alle drank en anarchie ten spijt, toch wél zijn ijverige best deed om die zaakjes in goede banen te leiden. ‘GARD SIVIK is Uw belangstelling ten volle waard, want het heeft met twee rumoerige Vlaamse jaren duidelijk bewezen, dat het levensvatbaar is. (…) U kunt op eenvoudige wijze een gratis abonnement op Gard Sivik verkrijgen. Daartoe behoeft U slechts vijf van Uw kennissen voor Gard Sivik te winnen. Voor ieder door U aangebracht abonnement trekken wij nl. 20% van Uw abonnementsgeld af.”
Diezelfde levendige speelsheid ook vanuit het café zelf, zoals na te zien op een erg naïef getekend affiche, voor een event op maandag 17 maart 1958: ‘Maandag 17 maart 1958 viert Gard-Sivik Halfvasten. De avond staat in het teken van het meest originele hoofddeksel. Prijzen worden voorzien en plezier maken we zelf.’
Op een dag kwam Denkens op het idee om in zijn café een zogenaamde een uitvinderssalon in het leven te roepen. Iedereen bedacht waanzinnige constructies, het toppunt was een blaasuit, een omslachtig toestel dat kaarsen kon uitblazen. Een andere keer was er een tentoonstelling georganiseerd, en was het in een zekere caféklant genaamd Ivo Traibaut opgekomen, dit event te gaan bezoeken maar dan verkleed als Salvador Dali, voor de gelegenheid gezeten in een open Cadillac. Zelfs de politie liep erin, en bezorgde de man een persoonlijke begeleiding van het station tot aan toog. Paul Van Hoeydonck (1925-2025), Simon Vinkenoog (1928-2009) en Wannes Van de Velde zaten er een kriek te drinken (het café schijnt vooral gespecialiseerd te zijn geweest in soorten kriek.)
Gedurende zijn jaren in de Gard Sivik was Denkens getrouwd met de charismatische, vinnige dame Rhea Van der Vloet. Van haar is ern onlangs nog maar, een zekere schatkist in het Letterenhuis aangekomen, bestaande uit drie enorme dozen vol dagboeken en manuscripten, brieven, foto’s en wat dies meer zij, alles bijeen een slordige 6 000 bladzijden, klaar om dringend verder te worden uitgesorteerd.
Kroonstuk binnen die opwindende snuisterijen van Van der Vloet, is een zeker curriculum, duidelijk bedoeld als een springplank tot, ooit nog uit te werken, een waarachtige autobiografie. Dit negental met zéér kleine lettertjes vol getypte pagina’s, doet de lezer naar méér verlangen: meer samenhang, meer duiding, meer nadere uitleg - al zeker bij een losstaande zin als, pakweg, ‘De zwemclub en de moordpoging op mij.’ Maar in feite is het juist deze totaal onbezonnen parlando-stijl in staccato, die zo bezwerend is, tegelijkertijd aangrijpend en ongemeen sensueel en guitig. Lees over mijn schouder mee, setting het Antwerpen van tijdens en vlak na de Tweede Wereldoorlog;
‘De Hollandse mevrouw op de hoek in de moderne appartementen.
Paula van de winkel.
Julia en haar dochtertje en haar nichtje Irène die later ook een nichtje van Herman bleek te zijn.’
Alsook:
‘Het vakantiehuis te Schoten van de GB en de opvoering met Albert, waarmee ik later nog eens heb gevreën. Mijn tweede kus. Mijn tweede colère.
Mijn eerste kus op het rotsebruggetje. Roger heette die kleine gast.
Mijn eerste colère.’
Ook in deze bondige, spontane kroniek komt het caféleven aldoor om de hoek kijken, steeds levendig en volks. Zo ook bijvoorbeeld het café van haar familie in Wilrijk, waar een kappersstoel stond, want ‘de man scheerde en kapte de klanten in zijn café. Er stond een biljard, waar de mannen zich in alle bochten rond en over wrongen (…) Aan de muur (…) hing een bruin geval met gleufjes waarin de mensen spaarden voor het jaarlijkse mosselfeest.’
Toch was Van der Vloet, alles bijeen, absoluut geen kroegtijgerin in hart en nieren. Wanneer haar vader zijn werk in de familiekroeg inwisselt voor een job als kleermaker, slaakt ze een zucht van verlichting. ‘Geen cafés meer. Joepie! (…) Ik haatte cafés en al wat ermee te maken had!’
Haar bestaan in de Gard Sivik was dan ook, behalve één legendarisch feest, dat vier jaar voortduurde, een beproeving. Zeker van zodra zij zwanger wordt van een eerste kind. Ze wil haar bezigheden in die rokerige, wilde jungle liever opgeven - maar haar partner laat dit niet toe. Het komt tot een handgemeen. Dus toen al had ze moeten weten, zo schrijft ze, nog steeds zo beknopt, dat haar huwelijk met Herman geen stand zou kunnen houden.
Moge de libertijnse geest van Gard Sivik zelf mij de permissie erkennen, uit Van der Vloet curriculum vitae deze smeuïge frasen te citeren, waarvan die hele, goddelijke leestekst doordesemd is: ‘De omgekeerde luster. Franky die haar zoom lostrok voor een fait-amusé te hebben om bij boma D. binnen te komen voor de Herman natuurlijk. Rilke: ga je mee naar Denemarken? De Keizerstraat. Twee andere Hollandse grieten waar Herman mee in de keef kroop (ik wist er niets van) maar ik kreeg wel een boekje van Reiner Maria Rilde als dankbetuiging!'
Het café is nog steeds een ongemeen succes wanneer Denkens en Van der Vloet, juist vanwege hun falende huwelijk, niet anders meer kunnen dan er de brui aan geven. In een fataal moment doet Denkens de Gard Sivik van de hand - aan niemand minder dan Ferre Grignard (1939-1982)- voor niet meer dan één Belgische frank. De zakelijk natuurlijk totààl hopeloze Grignard gaf het geschenk algauw door aan de jazz-legende in wording Mike Zinzen (1932-2013).
Denkens geraakte nà de Sivik vooral strak verbonden met het café chantant Sint Mathijs in de Pelgrimstraat, waarvan eveneens een paar zeer fijne affiches in het Letterenhuis. Ook op de zolders van het Hessenhuis en in café Den Billenkletser groeide er na Denkens’ tussenkomsten vaak geen gras meer. Op den duur is Denkens, zoals wel meer Antwerpenaren van zijn generatie, voor wat ademruimte naar de Ardennen verhuisd, met name naar Durbuy, waar hij een tijdlang een jeugdherberg onderhield.
1300
Wat komt = 500
Ook Van der Vloet zocht andere oorden, andere modi vivendi. Ja, wel bleef zij nog een leven lang de literaire odia bestijgen van alle mogelijke Antwerpse kroegen waarmee zij, kennelijk, in een haat-liefde-verhouding verkeerde; Den Beulenbak op de St Nicolaasplaats, Den Hopsack in de Pieter Potstraat, mijn eigenste Dinsdagclub in de kelders van boekhandel De Groene Waterman in de Wolstraat. Graag las zij daar erotisch getinte haiku’s voor - enkele honderden daarvan, en vele van een hoge kwaliteit, kan je terugvinden in haar dozen in het Letterenhuis.
Haar oprechte, artistieke aspiraties reikten echter vele mijlen verder dan die van een caféschuimer, en dié dimensie van haar, is eigenlijk toch al te zeer onderbelicht gebleven. Twee derden van al haar stukken in het Letterenhuis, gaan dààrover. Talloze kortverhalen en zeer korte verhalen, roman-aanzetten en geheel uitgewerkte romans. En dus ook, obligaat, de vergeefse brieven aan uitgevers - in de jaren 80 aan Kritak en In de Knipscheer, in de jaren 10 aan Uitgeverij Vrijdag en Polis - al dan niet mét aanbevelingen van haar schrijvende vriend Fernand Auwera (1929-2015)…
De aanhouder wint. In 2005, op 73-jarige leeftijd, debuteerde Van der Vloet als romancier, bijzonderlijk met het lijvige boek ‘De Oorlog van Inez’, een veredeld autobiografische roman, verschenen bij Deltas, gauw herdrukt, en in de pers met voldoende eerbied ontvangen. Een volgend boek, ‘Dzing’, over een van de eerste Chinezen in Antwerpen, is kennelijk, spijts talloze schetsen en meer uitgewerkte alinea’s, tot aan het einde in de steigers gebleven.
nog even kijk je
dan stap je weg met je gitaar
Ik snik
Zo gaat een van die vele haiku’s van Van der Vloet. Ongetwijfeld een portret van de man met wie ze trouwde nà haar scheiding van Denkens, de uit het Antwerpse straatbeeld niet weg te branden busker, gitarist en vooral erg virtuoze banjospeler Fola Yip. In het archief een uiterst schattige foto van die man als een zéér klein jongetje in cowboypak.
Het vanzelfsprekende van deze nieuwe relatie ook in haar curriculum-in-staccato. Ze leert hem kennen in een café - waar anders. Zijn tattoos, zijn gebrilliantineerde kapsel en zijn ogenschijnlijke machoïsme staan haar tegen - maar een paar alinea’s verder krijgen we te lezen: ‘Tjip blijft hoe langer hoe meer bij mij plakken. Dinsdag en donderdag repeteert hij en blijft ofwel bij Tom ofwel bij zijn ouders slapen. Dan blijft hij bij mij wonen.’
Met hem verhuisde Rhea naar rustiger oorden, een in de bossen zelfs moeilijk te vinden landhuis in Wildert bij Essen. Niet dat haar bestaan daar kalmeert. Tot aan haar laatste snik bleef zij verre, anti-luxueuze reizen over de hele wereld maken, vaak ook in functie van de door haarzelf opgerichte vereniging ter bescherming van Braziliaanse straatkinderen.
1800
maandag 26 februari 2024
telex
het is definitief en onomkeerbaar bedisseld vandaag, dat dinsdag 14 mei bad seed founder Mick Harvey terugkeert naar de dinsdagclub, tezamen met Amanda Acevedo opnieuw.
ik erken dat dit een twééde keer minder spectaculair is, dwz: dat je dit geen tweede keer zo bombastisch kan aankondigen. maar nu zit dààrin dan weêr de stevige stunt: dat net als pakweg romeo spinelli of herman brusselmans, kennelyk ook mick harvey nu iemand is die "geregeld in de club komt binnen waaien".
dus eigenlyk is dat juist nog steviger, en nog meer club-minded.
de eerste keer wist ie niet waaraan ie begon; vandaag zei hy zelf: "ik begryp nu het concept, ik zou graâg een paar heel verschillende dingen doen, verspreid over de avond."
state of being, 27 februari 2024
klaarblykelyk had ik vanmiddag de wagen niet ter beschikking. met de fiets naar de zaalbeheerder van het clubhuis, voor een vergadering betreffende logistiek. reeds was ik door déze rit flink nat geregend. geen motregen, maar slagregen onderweg.
nà die vergadering zat ik met een lâstig hiaat; binnen een flink anderhalf uur moest ik voor nog een andere vergadering in de costa, het gemeenschapcentrum van sint-andries wezen. te weinig tyd om tussendoor naar huis te fietsen. dus opnief door de regen, een vervelend traject, van west naar oost, dat druist in tegen het antwerpse wegenplan, dat meer verticaal dan horizontaal stuwt. vermoedelyk omwegen gemaakt, vermoedelyk er te lang over gedaan alvorens de spoorweg te passeren. nog hardere regen, op den duur ook koude vingers.
een uur te vroeg in de costa. gelukkig zat er niemand aan de balie en kon ik stiekem in de balletkamer naar binnen, op de eerste verdieping. daar kon ik dan een uur lang voortwerken op myn nieuwste stuntgedicht - een uur lang nog altyd dat éne zinnetje over die wilgen. (als je een lang gedicht hebt rond het grondthema "takkenbossen", en je komt op een regel die eindigt op het woord "wilgen", dan wéét je dat je met niks anders vrede mag nemen dan met het allerbeste denkbaar...)
dan toch weêr die vergadering.
dan wéér door de slagregen terug naar huis.
thuis: doorweekt, verkouden, afgemat - maar dus féitelyk niks gedaan, als we in plaats van te hebben vergaderd, hadden getelephoneerd, dan was ik er op een kwartiertje tyds vanaf geweest. - nu goed, soms moet je mekaâr wel zien... feitelyk moesten we mekaâr wel eens zien...
dreamer
zondag 25 februari 2024
waar was je te zondag
in de namiddag een buitengewoon aangename frankenstein-lezing
in de minardschouwburg, gent...
is de zesde keer op geen twee jaars tyd dat ik dààr sta...
goed, heel goed...
hierzo johan braeckman in actie...
na dat optreden in de minard
had ik savonds nog een repetitie met deze bende,
met dewelken-ik aanstaande zondag een serie sketches speel
voor "vrouwendag", op een turnhoutse braderij.
was zelf best suf en uitgewerkt, doch gelukkig hadden myn kompanen er een goeie werkmoraal op zitten, hun teksten van buiten kennend, hun acteerspel naturel en geweldig,
myn teksten by nader inzien veel beter dan ik zelf zou hebben gedacht...
verdwaalde photo 1/2
te zaterdag nam ik nog deze photo,
onderweg naar vorselaar;
over te nemen nachtclub aldaar: "de nix"...
verdwaalde photo
ook deze photo nog van die gig in vorselaar...
kyk wat een kort podium...
de photo geeft wel een vertekend beeld, het was er byzonder tof en lollig...
zaterdag 24 februari 2024
dakkan / dakkanni
dakkan: toen jimi hendrix stikte in zyn braaksel, stikte in datzelfde braaksel ook de docter die hem mond op mond beademing wilde geven.
dakkanni: griffioenen.
alternatieve feiten
1. wolken zyn verre van gewichtsloos. een gemiddelde wolk weegt zelfs gemakkelyk een miljoen kilo's.
2. kardinaal van roey kwam uit vorselaar, maar als je hem live on stage in de parochiezaal van vorselaar een kempenkrak wil noemen, is de kans erg groot dat in het publiek een paar mensen uitroepen dat hy, volgens hen, een collaborateur was.
3. een overvloed aan weêrwolf-verhalen en weêrwolf-processen deed zich voor in het frankryk van de zestiende eeuw. merkwaardig is dat in diverse van deze processen, de beschuldigde niet alleen bekénde een weêrwolf te zyn, doch bovendien ook allerlei zintuiglyke details wist op te hoesten aangaande zyn metamorfose.
4. verbysterend genoeg zie je in die napoleon-film van ridley scott uit 2024 tot twee keer toe een belgische vlag verschynen - làng voor 1830. zelfs wordt "belgië" een keer by naam genoemd.
state of being, 25 februari 2024
halftwee smiddags. kalm in huis. mooie gele zonneschyn tegen de venster. rust in het vooruitzicht. alleen straks de frankenstein-lezing nog eens opfrissen - zal wel meêvallen, op den duur geraak je ook in dat opfrissen zelf helemaal getraind.
myn vorige notities dateren van vlak voordat ik ging slapen, en heden ben ik,- eens nakyken -, nog maar sinds een uur of twee geleden weêr integraal wakker; krankzinnig véél is er intussen niet echt gebeurd. (wat anders wél, in principe, zou hebben gekund, in theorie. een mens kan op twee uurs tyd een gehele roman beleven; alleen is dat nu toevallig niet echt zo voorgevallen...)
by het wakker worden, zelfs alvorens op te staan, direct beginnen te dichten, zoals meestal. de ergste zin van het gehele proces tot dusver, nog steeds die "wilde wilgen"; een bruikbare vondst is misschién "grillig briesende", al valt dit voorts af te wachten; wel méér vondsten lyken aanvankelyk te elektriseren, teneinde dan vervolgens echter, in de dagen daarna, aan glans te verliezen (maar het goeie is dat die wilgen niet zichtbaar zyn, alleen hoorbaar; en dààrom lykt "grillig briesen" inderdaad niet zo slecht...)
het gedicht verder opgezegd by het uitladen en weêr inladen van de vaatwasmachine, al combineert dat slecht. je zou denken dat het uitladen van zo'n machine zo'n stompzinnige, mechanische handeling is, dat je effectief ondertussen wel aan een gesproken tekst zou kunnen werken - doch in de praktyk valt je spraak toch al te vaak stil.
een vervelend idee dat bestek ondersteboven in zo'n rek moet, de messen met de scherpe kant naar boven, de vorken met hun bevuilde kant naar boven? moét dat wel écht zo?
aan de computer gaan zitten. drukkosten voor nieuwe affiches betaald. op facebook reclame gemaakt voor de aanstaande dinsdagclub. met mister cooper gecorrespondeerd inzake een mogelyke nieuwe clubdag in het oostendse...
Abonneren op:
Reacties (Atom)
