by die wel zeer mooie nick cave-film eêrgisteren, kwam er nadien, op het terrasje buiten, een kennis tegen my zeggen:"hoe stom, kyk daar, aan de uitgang; daar staan er twee verschillende journaals klaar, ze duwen hun microphoons onder de neuzen van ruben de block en helmut lotti; voor, zo rap als maar kan, een reactie!" "tja," zei ik rustig. "maar," ging ze voort, "ruben de block," zo zei ze, "die heeft die televisiemakers eerlyk gezegd waar het op staat; namelyk dat hy daar zometeen niks op wil zeggen, dat hy dit eerst moet laten bezinken." wat 'n gezever... naar my hadden ze meteen mogen komen... ik dacht in eerste instantie dit volgende (myn "recensie", m.a.w.):"hier zit ik te kyken, en nog meer te kyken, naar een vader die in zak en as zit doordat zyn kind is gestorven - terwyl ik nu zelf, op ditzelfde moment, thuis had kunnen zitten: om myn eigenste rocco en mollie op myn schoot hebben, om hun lyfjes tegen my aan te drukken!!... ook zy zyn tenslotte sterfelyk!!..." dwz het geleek my al byna een stommiteit om in die cinema te zitten (met de nadruk op "byna"...)
ik, die absoluut geen kinderen wilde hebben, en ik, die nog steeds de mening onderlyn dat het creëren van kinderen dé grootste vergissing is des mensheids: dit weekend ga ik myn kindjes maar twee of drie uurs kunnen zien, de komende week kan ik ze niet één avond zelf in bed steken; en daar word ik dus helemaal dof van... onderwyl goeie vrienden van me hun kinderen op internaat zetten, en/of twee weken zonder hun kinderen op reis gaan naar slovenië...
daarstraks, in de arena sporthal, vond ik zowaar troost by àndere kinderen. er was een jongetje van een jaar of negen, die my al zyn enthousiasme cadeau deed; aldoor thee voor me gaande halen, my aldoor de betekenis vragende van zowat alles dat voorviel; savonds ben ik dankzy hem zelfs eindelyk eens op zo'n airwheels kunnen gaan staan!!-, dwz van die twee-wielige, stuur- en hendelloze vehikels, waarmeê je zo zalig vooruit kan zoeven, geluidloos - moét ik hebben; kost maar 300 neuro, volgens dat kereltje. "om hoe laat kom je morgen?" "om halftwee..." "dan kom kik morgen ook om halftwee! en dan zal kik die airwheels ook weêr meêpakken!" "oké..." "- en moet je," vroeg hy nog, "moet je dan ook weêr de hele tyd thee hebben van de cafetaria?"
er lag me nog vanalles anders op de lever - doch welaan: pars pro toto...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten