ONS FEUILLETON

DE INDRINGER

feuilleton in 20 afleveringen

door don vitalski

wat voorafging: de Oude Robot is aan het rondsnuffelen in de Secretarisvogel zijn strikt geheime notities. Maar ondertussen gebeurt elders dit volgende...

16.
De Grote Grenobel, de leider van de Minotaurussen, maakte zijn opwachting. Het was met vooraf goed berekende opzet dat dit personage, wel flink opgefokt, alleen al door zijn oneindige verloren-geloop altijd, bij Trixie uiteindelijk binnenviel. Hoewel het hem niet deerde wanneer zij, zoals vaak gebeurde, de liefde bedreef met àndere mannen, toch wist de Minotaurus zich meestal ronduit opgelucht wanneer dit, bij zijn thuiskomen, zoals feitelijk meestal, juist niét het geval bleek. De verregaande banaliteit van alles waarmeê zy nu bezig scheen, vervulde zijn anders zo stoere natuur gelijk van 'n zachte, frêle minne - bij de schaarse verlichtingen van maar één enkele, nauwelijks flakkerende toorts, met haar rug naar hun enige staande spiegel, stond zij, in een smetteloos witte nachtjapon, te telephoneren, met een vriendin, half leunend tegen de hoge servieskast, waarnaast één van de kinderen doende was, te proberen zich een boterham te smeren. Een paar keer krabde zij zichzelf, perfect onnadenkend, gedurig in haar lekkere kont.
    Aan die telephoon deed zij een verhaal, dat voor de rest volstrekt niets terzake deed, maar dat de Minotaurus toch met alle plezier helemaal uitluisterde. Pas dan, wanneer zij weêr inlegde, liet de Minotaurus haar zijn merkwaardige vracht zien: een grote, geheimzinnige, al te realistisch aandoende reiskoffer, gevonden in de portalen van zijn eigen Labyrint, stommelings. "Wat 'n mooi ding." "Vind je werkelijk?" "Oud en versleten - maar: da's er juist mooi aan. Da's een cadeautje voor mij?" "Als je wil..."
    In de aanwezigheid van de Minotaurus was Pjotr Lavaski, nu beter gekend als "de Indringer", d'r nooit toe gekomen om zelfs maar vaagweg te verklaren of te proberen uit te leggen, waarom het gebeurd was, of zelfs maar op welke manier het gebeurd was, dat hij, totaal onverwacht, van de ene zucht op de andere, in dit Circus van ze, Circus Bulderdrang, naar binnen was gekomen; voor zo'n verklaring, die een terugblik vergde, was er nooit de mogelijkheid geweest. Maar nu, zoveel dagen later, was er die rust, althans voor de Grote Grenobel, en toch wel zeker voor de rest van dit etmaal... Voor de meerderheid der betrokkenen was het toch al duidelijk geworden, als zij erover nadachten, dat veel van die komst van die ontzettende Indringer, te maken moest hebben met die twee eigenaardige reiskoffers (érgens was er nog een andere, soortgelijke koffer - maar: daar moest je dan per ongeluk bij uitkomen; er naar beginnen zoéken, was zelfmoord in het klein.)
    "Ik hoop," zei de Minotaurus, "Dat je het niemand doorverteld - maar... Ik ben weêr dagenlang aan het verloren lopen geweest."
    "Is dat zo?" zei Trixie.
    De Sprinkhaan heeft mij uiteindelijk de weg willen wijzen."
    Hij ging zitten op zijn slangenleêren koningsstoel, zijn twee handen op zijn robuuste knieën. En zie: onbedaarlijk begon de Minotaurus vanzelf, na nog 'n kleine geestelijke aanloop, te wenen. In stilte, maar heel erg kinderlijk; met op en neêr stamelende schouders, en bovendien met van die van verre zichtbare, kinderlijke traanbollen, die rolden over zijn enorme jukbeenderen.
    "Ik ben zeer blij met dit cadeau," zei Trixie, altijd praktisch.
    "Dank je," gaf de Minotaurus haar met 'n snik als een repliek. En stamelde slapjes:"Ik weet niet... Of die koffer wel helemaal betrouwbaar is..."
    Hierdoor werd Trixie pas wérkelijk helemaal vrolijk. Tezamen met de kleine Niels, de Minotaurus zijn lievelingszoon, die vanachter het slaapkamer-gordijn was toegesneld, trachtte zij de koffer in zijn geheel op de tafel te leggen - na eerst wat eetgerief opzijgeschoven te hebben. Het ding was niet zwaar, maar wel te lomp... "Geef hier!" zei de kleine Niels. Dan wrikte die jongen de twee sloten aan weêrszijden gemakkelijk open. "Pas ermeê op, da's een doos van pandora!" zei de Minotaurus té hard lachend...
    "Denk je dat iemand dat cadeau nog gaat terugvragen?" vroeg Trixie.
    "Da's heel goed mogelijk, nu je het zegt. Tenminste: in ons doolhof komt nooit iemand, zelfs nog niet tot hierzo. Wie wel? Maar als die van het Secretariaat er, ooit, over zouden beginnen... Of die van het Commissariaat zelfs!"
    "Ga jij ook al over die razzia beginnen?"
    Hij snuitte zijn neus en zei:"Schat, ik zou dàgen en dàgen aan één stuk door kunnen slàpen, wat ik je brom!"
    "Doe dat dan," zei Trixie.
    's Nachts, in bed, zei Trixie tegen de Minotaurus:"Weet jij wat er aan de hand is met de Circus-Trein? Want - die hoor je precies nooit meer, toch?"
    "Hmppffffff, hmmm," zei de Minotaurus traag. En hij sprak nog meer:"Hhhh-hmmfffff..."

WORDT VERVOLGD