ik was samen met myn vriend geert beullens te gast op een radio-programma van marcel vanthilt. normaal gezien gingen we het over een optreden hebben van een paar americaanse jazz-muzikanten (of iets dergelyks), wier namen met een alcohol-stift op een blad vlak voor my, maar in plaats daarvan begon er algauw een sessie experimentele muziek, waarby eenieder, ook het publiek, naar eigen zin geluiden kon voortbrengen, zoemend, klappend, kretend. luistert hier wel iemand naar? er zyn programma's voor, maar "het had veel vlugger weêr moeten stoppen," zo was myn oordeel.
dit speelde zich af in een rare ruimte; rode bakstenen muren, een groot, groezelig pand in afbraak; door de gaten in de muren jardin op het podium zag je, tussen nog ander bouwpuin, de golvende zee aan het strand, wat tegelyk mooi was en avontuurlyk, maar ook somber en akelig.
na het radioprogramma werd ik opgewacht door de vrouw met wie ik, in het echt, getrouwd was toen ik een midden-twintiger was, zoals ik dit nu al levenslang één keer om de twee maanden droom: de vreemde beklemming van het inzicht dat we quasi ongemerkt al een tydlang terug zyn samengekomen, en dat ook myn ex-schoonouders my, alsof het vanzelfspreekt, terug in hun leven hebben geïncorporeerd. de bedoeling is om naar hun thuis te gaan - maar met vrienden van dat radioprogramma had ik toch afgesproken om nog te gaan dansen in de waagnatie. en wat met myn auto; kan die hier blyven staan? maar: in de binnenstad is het nu te druk om met de auto te willen ryden...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten