rond tien uur vanmorgen uit een veelheid van dromen wakker geworden, namelyk door het geluid van spelende kinderen. dan, in de woonkamer, met een tas koffi by de hand, drie uur lang aan allerlei teksten zitten schryven. vervolgens met myn kleine zoon een wandeling gemaakt door de vreemde leêge straten, tot by myn broêr, wiens geluidboxen ik mag lenen, en daarop toch even op bezoek geweest by myn ouders, al durf ik zélf eigenlyk niet meer by mensen binnenkomen (maar myn moeder drong aan.) weêr thuisgekomen, in de tuin gaan werken, die er uiterst verwaarloosd byligt. dan weêr in de zetel gaan zitten, om te corresponderen. de traiteur laten komen met een overheerlyke ryst-schotel.
rocco in bed gelegd. daarna, met de radio op, om de actualiteit wat te volgen, de garage, die dienst doet als kelder, verder opgeruimd. inmiddels is het elf uur savonds geworden, subiet nog eens 'n goeie twee uurs voort-schryven, en dan nog wat lezen in de nieve baard en kale.
myn financiën zyn naar de botten, dat is geen lachertje, maar deze gedwongen onthaasting redt eigenlyk myn leven. zolang kikzelf en myn allernaasten (vrienden en familie) buiten schot blyven, durf ik zo cynisch te zyn om te stellen dat dit corona-verhaal een soort van uiterst gedurig kerstfeest is - tenminste: àls dit nà pasen zou eindigen, maar: dat kan ik byna niet geloven.
deze switch in myn gemoed kwam er, doordat rond een uur of één smiddags, de zon er prachtig, goudgeel doorkwam.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten