nelson op bezoek
maria nelson kwam langs - myn minst hygiënische vriend ooit. die er dus, anno 19 maart 2020, inderdaad nog uit bestaat om, rond drie uur smiddags, by de mensen eventjes "langs te komen". ik lag in de machine-kamer in myn schryf-zetel, het was juist een enorm geploeter geweest om my, voor een halfuurtje, uit de bedryvigheden van het huishouden en de e-mails van het leerkrachten-corps et cetera, los te wringen; nu éindelyk kon ik myzelf eventjes aan myn belangryke poëzie uitbesteden - of: daar vernamen we die kloefkapper, zyn krakende stem een kwartier voor zyn slenter-stap. myn beneêndeur stond, zoals wel vaker, op een kier, nooit verder open dan exact drie centimeters, wegens afgeblokt door de rolluik bovenaan, wat overigens goed uitkomt, want zo kan pitouche, de kat, er ook niet langs naar buiten...
maria nelson stond al een tydlang heftig met zichzelf te discussiëren, toen die my, dwars door die ene kier, achter myn boeken en myn laptop kon zien neêrliggen. hy begon zyn verhaal, maar ikzelf repliceerde meteen:"vandaag gaat het niet, maria nelson!..."
en ik zei nog:"ik ben depressief vandaag!..."
"ikzelf anders ook, besef jy wel wat ik allemaal meêmaak! ik ben al de hele dag-"
"ik kàn daar vandaag niet naar luisteren!"
zelfs mankeerden-'t my zowel aan de tyd als aan de lust om, zelfs maar voor éventjes, iétwat overeind te willen komen, al was het maar voor een gebaar.
"ik kom jouw boek terugbrengen!"
"smyt door die kier,- en loop voort!"
"wélke kier dan precies?"
"man! besef jy dan niet, dat het door een openstaande deurkier is, dat je my hier ziet liggen? dat je met my überhaupt kan praten?"
hy wilde weêr aan zyn verhaal beginnen, maar ik riep uit:"vandaag niet!..."
algauw smeet 'ie het boek met een sukkelbeweging tot juist voorby de deuropening, nog niet eens op de rooie mat. en liep voort.
de memoires van peter perrett, zanger en medestichter van de nutteloze britse punkgroep "the only ones". gesigneerd door de auteur, nina antonia. doordat die maria nelson er zelfs zeven jaar geleên al uitzag alsof het corona-virus hem in zyn greep had, kon ik het boek, eens hy d'r zelf zéker vandoor was, alleen maar oprapen met gehele meters keukenrol errond. vervolgens moest ik het boek in de lavabo onder de koude kraan houden - en dan maar hopen, lezer, dat er nog iéts van gaat overschieten. het was oftewel dàt - oftewel het boek gelyk, in zilverpapier, ergens onderaan in de container verbergen...
voor de rest was het een rustige dag. de tyd vliegt, ook in déze omstandigheden. mensen doen nu alsof er een tyd is aangebroken om te kunnen lezen, om je te kunnen vervelen - maar by ons is alvast niks minder waar, vreemd genoeg.
het boek van maria nelson onder de koude waterkraan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten