wat pitouche betreft, onze huiskat... het valt ons nu op, lezers, hoezeer dit krankzinnige zoogdier eigenlyk voor meer dan negentig procent alleen maar met my communiceert, hier in huis, en niet met de anderen die hier rondlopen. waarom dan wel juist, dat laat zich raden; kik geef hem eten, plus: de enige rustige ogenblikken in dit zottenhuis, namelyk de onverhoopte drie lààtste uren aan het eind van de lange dag, wanneer de kinderen eindelyk, éindelyk zyn ingeslapen, met rattenvergif, dan is het alleen nog in myn gezelschap, inderdaad, dat deze geterroriseerde luierik, pitouche, weêr enigszins op asem vermag te komen. dwz we verwerken onze trauma's gezamenlyk.
dit klinkt huiselyk en charmant - maar: het grote nadeel hiervan, is dit volgende; ik kan, in huis, nooit meer één stap voltrekken, of die kat dringt zich op aan my. ik kom uit de keuken - "miaaààuwwww"; alsof ze eten wil hebben, terwyl d'r bakje nog volzit. ik kom uit de badkamer - "miaaààuwwww"; alsof er een deur open moet, hoewel ze éigenlyk niet naar buiten wil. ik loop even door de living voor een tas koffi - "miaaàà-ààuwwww"; alsof ze my optenief iets wil afsmeken "plea-ea-ease"; al kan ze zélf helemaal niet meer verzinnen wat ze nog nodig zou hebben.
hoe graâg zou kik nog eens één keer door het huis willen lopen: zonder dat die onnozele kat zo voor myn voeten loopt te schooien en plooien! één keer - komààn - ik bel voor myzélf naar de dierenbescherming!!...
voorts was dit optenief, de voorbye zondag, een fantastische dag... ik verdien geen hol, de rekening zal volgen - maar: wat een onevenaarbare rust, voornamelyk weêr die doodsstille ochtenden; is dit by jullie ook zo? geen zuchtje, geen pluim; geen racende auto's, geen niks... "op den buiten" - maar middenin 't stadt...
alleen, luv is dus echt doodziek, hwuuu...
alleen, luv is dus echt doodziek, hwuuu...
1 opmerking:
Beterschap, Luv!
Een reactie posten