gast-auteur

PORTRET VAN EEN ARBEIENPLUKSTER

ALS EEN JONGE VROUW

door Robertus Baeken, vanuit de aardbeienvelden

42.
Zo heb ik je nooit horen klagen!’

   ‘Dat is waar! Maar vroeger wist ik niet beter! Je moet eens bij Francis op visite gaan, dan weet je wat gezelligheid betekent! Daar wordt in de namiddag thee gedronken met koekjes. Wat zeg ik nu weer? Ik maal er niet om het huis schoon te maken. Maar we zijn niet enkel op de wereld om onze handen vol knobbels, kloven, eeltplekken te krijgen! Bovendien laat ik Francis nooit schieten! Nooit!’ Mieke bezag haar zusje medelijdend. Haar kon men nog alles wijsmaken. Het kind kwam uit hetzelfde werkzieke nest. Zij stelde zich voor hoe verpest ginds de sfeer nu was. ‘Het spijt me! Ik wil eerst tot bedaren komen.’

    Berekend langzaam trok Anke haar handschoenen aan, alsof ze hoopte dat haar zus op het laatste nippertje nog van mening zou veranderen. Maar Mieke bleef koppig bij haar besluit. Ook toen ze Anke zag wegrijden.

   Gelukkig heb ik Francis! Aan die blijde gedachte trok ze zich op. Maar na de verrukking, overviel haar weer de wanhoop. Want in een verborgen hoekje van haar had de betichting nog meer twijfels wakker geroepen. Die onzekerheid drukte loodzwaar, waardoor ze nog verder van huis wegliep. Tot dit besef kwam ze pas toen ze bij een brandgang uitkwam, haaks op het kanaal. Het was allang de noen voorbij en zij kreeg honger. Met wat verbeelding zag ze Moe en Va aan tafel zitten, vervuld van de onuitgesproken angst dat hun dochter een domheid zou uithalen. Want natuurlijk had Anke hen verteld waar zij hun oudste had aangetroffen. Wel, die brandgang zou hen nog langer in het ongewisse laten.

   Toch was Mieke minder ver van huis dan ze had gedacht. Tot haar verrassing leidde de kale strook haar recht naar de zandweg waar ze al zo vaak per fiets was langsgekomen. Het schoot haar te binnen dat Francis hier rond vier uur zou passeren. Natuurlijk kon zij hem thuis een tweede keer opwachten. Maar zou zijn mams dit voor een meisje niet al te opdringerig vinden? En Martin? Ze kon zich zijn gezicht al voorstellen als hij haar langs de dreef te voet zag aankomen: een zwanger wicht dat er thuis was uitgeschopt en nu bedelend om hulp kwam.

   Met het idee Fancis onderweg te doen uitstappen, nam ze de tegengestelde richting. Zo zou zij ruim in de gelegenheid zijn hem over haar zwangerschap in te lichten. En eenmaal Francis met het idee zou zijn verzoend, kon zijn mams aan de beurt komen.

WORDT VERVOLGD