door Robertus Baeken, vanuit de aardbeienvelden
71.
Dan hier de rest van het verhaal. Na tal van bloedproeven viel vandaag in het ziekenhuis als een hakbijl het verdict: ‘Mijnheer, uw kind heeft leukemie.’
Midden haar bange vrees waarmee Mieke de gesprekken aan tafel had gevolgd, zag ze tante Nien haar scherp opnemen. Natuurlijk had tante van haar verdwijning gehoord. Bijtende gedachten werden snel omgekleed in katholieke verontwaardiging. En voor het eerst volgde de lang verwachte, kwetsende opmerking: ‘Ha, Mieke… Ik heb gehoord dat je een kind gaat krijgen? Jij dacht dat je ouders nog geen last genoeg hebben? Foei, wat schande!’
Nu had Mieke in het verweer kunnen gaan, maar door die opgespannen klem in haar binnenste, gaf ze de voorkeur aan een schuldig gebogen hoofd. Zij dacht aan wat Berthe te verduren had en liet het verwijt over zich heen gaan. Gelukkig reageerde niemand; zo was dit moeilijke moment ineens afgesloten.
Later, toen ze met zijn allen in de salon zaten en het stil werd, was Moe eerst zachtjes beginnen huilen. Va sprak troostende woorden: dingen die hij al eerder had gezegd, zoals de bewering van de specialist, als zou Berthe twee kansen op drie maken om het door te komen. Mieke wilde hem graag geloven. Daarentegen leek het of hij Moe daarmee alle hoop ontnam. Met verkrampte vingers bracht zij de zakdoek voor haar dichtgeklemde mond naar de ogen. Bij haar vergeleken voelde Mieke zich bikkelhard en onverschillig. Zij wenste dat ze ook zo’n groot verdriet kon hebben. Maar rusteloze gedachten leidden haar af, weg van deze tragedie. Volgende week zou het gewone leven aanvangen. Hoe zou Niessen haar onwettige afwezigheid sanctioneren? Zij keek naar tante Nien recht tegenover haar en onderdrukte een gevoel van triomf. Door niet op het verwijt in te gaan, hadden Moe en Va de misstap van hun dochter op gepaste wijze vergeven. Daarom vergaf Mieke hen ook alles.
WORDT VERVOLGD...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten