zoals hierboven reeds aangegeven, met de familie naar den decatlon geweest, volgens luv was ik hier ooit al wel eens geweest, maar volgens myzelf niet. veel volk, allemaal mensen met een goei voornemen, die komen hier nu belachelyke trainingsvesten passen en zo. en wy dus voor ieder een stel rolschaatsen. straks daarmeê park oost doorkruisen... mollie zei:"ik zal jullie wel lesgeven..."
dan aan de kinderen de kinepolis laten zien. waarachtig in de trant van:"kyk, dat zyn daar de trappen van de kinepolis. ja, ga daar maar eens helemaal op... en daarna weêr terug eraf zonder uit te glyden..."
ik heb ooit wel eens gewerkt in deze cinema, dat was een aangename tyd, ik moest films inleiden en tussendoor kon ik zelf een hele hoop films zien (was toen wel een slecht jaar voor de film, het jaar 2000.)
de affiches voor 2017 bezien. eerst dacht ik, "hoera, wonderwoman," doch toen begreep ik, "mmm, jammer - justice league..." een nieve apenplaneet eveneens in de maak...
daarenboven met z'n allen daarboven iets gaan eten. het lachen van onze kinderen in de pizzahut zo aanstekelyk, dat op den duur de gehele tent moest meêlachen...
thuis veel in de zetel kunnen blyven liggen, dwz niet te vaak opgeroepen om te komen helpen puzzelen of racen of knutselen. echt "werken" gaat niet in zo'n huishouden, maar toch aardig kunnen voortlezen in allerlei interessante boekjes...
snachts in myn eentje voortgekeken naar de langspeelfilm "son of saul" - hoewel de film oorspronkelyk heet "auslander saul"; klinkt mooier, maar inhoudelyk past "son of saul" beter. een onvergetelyke prent, echt verpletterend... zoals ik, o lezers, op deze blog, zoals jullie weten, al wel 'ns heb aangehaald: toen ik een prille twintiger was, schreef ik de mémoires van een oude man aan het stadspark, een zekere isaac rosengarten, die erin bestond om auschwitz te hebben overleefd; dat werk impliceerde twee jaar lang tien uur per week met die mens tezamenzitten om naar zyn verhalen te luisteren; om in die verhalen te worden ondergedompeld (een groot voorrecht); met deze film, "son of saul", kreeg ik voor de eerste keer sindsdien by een film het gevoel: zo is het, dit klopt, dit is juist. maar het geniale is dat je de film kan aanzien, dat je geen enkel moment hoeft weg te kyken... pfieuw...
slaapwel...
p.s. dat boek dat ik schreef voor die man, ligt eenvoudigweg by bol.com...
1 opmerking:
Jammer, van die originele cover heb ik geen backup, zo blijkt.
Een reactie posten