binnen de serie "reboots van europese strip-iconen", mogen ook de smurfen feitelyk niet ontbreken. de productie van smurfen-albums is by myn weten nooit gestopt, maar een gehele hoop albums na de dood van peyo in 1992, waren minstens een belediging voor de smurfen zelf. onzorgvuldig, anti-sfeervol, en vooral op geen enkele manier schatplichtig aan de grammatica van de smurfenwereld.
de laatste tyd is dit, opmerkelyk genoeg, heel anders. wanneer dat juist begonnen is, kan ik niet zeggen, zo'n specialist ben kik nu ook weêr niet, maar hier nu byvoorbeeld "de wilde smurf" is alweêr zo'n voltreffer, eerst verschenen in 1998 maar met zichtbare aandacht, en dus liefde, herwerkt in 2011.
byvoorbeeld: de schutbladen voor en achter, zyn niet gewoon achteloos wit, maar van een zeer unieke soort van blauw, zoals dit voor smurfen betaamt; dat is echt magisch. het lettertype is iets dikker en gezelliger dan vroeger, en het verhaal zelf is in ieder geval van diezelfde, betoverende geborgenheid als die van de eerste acht oer-albums van de smurfen. zélfs wordt er in "de wilde smurf" expliciet verwezen naar het zeer oude smurfen-verhaal getiteld "honger by de smurfen"- laat dàt kortverhaal nu juist dé meest aangrypende smurfengeschiedenis zyn die ik ooit, als zevenjarig kind, byna letterlyk tweeduizend keer aan het herlezen ben geweest...
het stemt vreugdevol om te mogen bemerken dat er zich zelfs binnenin zo'n gigantische industrie toch mensen kunnen voordoen die weten waar ze meê bezig zyn, die er echt hun best voor doen om dat verschil te maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten