95.
Met de schijnbare vanzelfsprekendheid van een stadsbewoner haastte zij zich langs de boulevards naar het centraal station, liep ze tussen de menigte langs de loketten, de trappen naar de perrons. Zich vergissen was uitgesloten. In de reusachtige hal hing een chronologische tabel waarop voor het komende uur het vertrek van de treinen, hun bestemming en de nummers van de sporen overzichtelijk stonden aangeduid. Haar trein kwam precies op tijd. En zij bofte ook, daar haar een lege coupé wachtte en dus een plaatsje bij het venster waar zij rustig kon zitten mijmeren.
Ter hoogte van het noordstation spoorde de trein weer bovengronds. Intussen had het sijpelen opgehouden. Blinkende rails slingerden als kronkelende slangen langs de in versnelling voorbijvlietende stroom van een breed spoorwegnet. Hoog daarboven pakten slierten stapelwolken zich tot een nieuwe lading regen samen. Delen van de stad flitsten als oud kinderspeelgoed aan haar oog voorbij: schoorstenen, tv-antennes, afgebladderde gevels, asgrauwe stadsranden, straten die iets hadden van de diepe uitsnijding van een watergeul in de aarde, en daarna overal plassen en modder en braakliggende panden en roest en afval tussen dood helmgras. Haar gedachten gingen naar Toebakske. Weer kwam ze in de greep van een onverklaarbaar verdriet. Maar toen haar voorstelling van hem wat duidelijker werd, - hoe hij praatte, hoe hij lachte, hoe hij vaak voor een onnozel detail in de weer was, - maakte zij plaats voor een hartverwarmend gevoel. Ten slotte verscheen als bij wonder om haar lippen de betovering van een glimlach. Schijnbaar was er uit het verhaal van Jezus heel wat profijt te trekken. De gedachte dat hij daarvoor nu bij meneer Janssen was: om het zekere voor het onzekere te nemen, en daarnaast vast ook uit was op een warm middagmaal, bracht haar zelfs op de rand van een schaterlach. Natuurlijk had ook de aalmoezenier zijn motieven. Wellicht dacht hij die vagebond te kunnen strikken om zich in een of ander katholiek tehuis voor ouden van dagen te laten inschrijven. Wie weet zou dit de oplossing zijn. Zoals het nu was, kon het immers ook niet verder.
WORDT VERVOLGD
Geen opmerkingen:
Een reactie posten