navenant het gegeven dat ik, zoals jullie weten, àbsoluut nooit kinderen wilde hebben, zo verschrokken als ik myzelf erkende door de taferelen die ik, altoos, rond my zag by stervelingen in myn buurt die wél kinderen hadden, moet nu inmiddels worden opgeworpen dat het in de praktyk, alles by elkaâr, toch méér doet dan alleen maar meêvallen; zou zulks statistisch-elektronisch in kaart kunnen worden gebracht, dan zou het goed mogelyk zyn dat ondergetekende zelfs ergens in de top tien zou komen te belanden van "meest sentimentele vaders van belgië", àltyd maar overdreven ontroerd en betoverd, voor buitenstanders op het vervelende af. alleen echter, lezers, wanneer die algehele, afgryselyk lelyke, commercieel opgefokte "halloween" door het land blaast - dàn toch wél herinner ik my eensklaps weêr myn weêrzin van vroeger, myn strategieën van vroeger; dààrom wilde ik vry blyven, dààrom wilde ik alleen blyven: om aan dàt soort van verbysterende lelykheden niet te hoeven deel te nemen - aan dàt soort van burger-trauma's! daar was ik altyd zo bly om: terwyl die ànderen hun slabbetjes moesten staan te stryken, hun olvarit moesten zien aan te kopen, hun driedubbele buggie op stal moesten zien te krygen, kon ikzelf, op zo'n momenten, thuis by de stoof zitten met een roman in de hand, of anders mooie of kwaaie mevrouwen gaan versieren, in nachtclubs waar het cocaine regende. en toch. ik legden-het, geheel meêdogenloos, aan rocco helemaal uit: "neen - het spyt my écht; géén, géén, géén spookkâsteel in myn bureau!! ik heb daar vyf ingewikkelde projecten door mekaâr liggen, dit weekend kan dat écht niet!!" die rocco is zo'n zachtaardig braaf kereltje, zoals ze ze nergens meer maken; met een spytige zucht legde hy zich erby neêr. juist dààrom kon dit niet anders verlopen, geachten, dan dat ik myzelf, zeven minuutjes later, dit volgende moest horen opperen: "hoewel... ik ben toch eigenlyk best wel nieuwsgierig... ik was gewoon te bang, da's alles. daarom wou ik het niet - omdat ik écht bang ben voor spoken..."
dolgelukkig zag ik hem met zyn dozen met doodskoppen uit de "action" en met zyn spinnenwebben uit de "wibra" de trappen afdalen...
maar pas op: niét dat ik hier nu vanavond weêr zou zitten te verknisperen van deernis en/of liefde. eêr bal ik, ontzet, myn twee vuisten naar boven, naar god en zyn duivels in de stinkende hemel; "rotzakken, daarboven!!..."
 |
| 4/12/2012 |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten