state of being, 3 october 2021

overdag kon ik het me niet voorstellen dat ik savonds, om acht uur, een gig zou doen. dat ik dat zou kunnen opbrengen. een lichte angst was daar, zelfs. "maar," zei luv, "dat heb je zo dikwyls." zodra ik, laat snamiddags, een fatsoenlyke broek aantrok en myn haar begon goed te leggen, veranderde die modus vanzelf, en eens we, een paar uurs later weêr, aan het spélen waren, was ik best erg gelukkig. die vryheid van die open ruimte... ieder moment kan je beslissen: "nu ga ik déze kop trekken," nu ga ik dié flauwekul op déze manier aan de man brengen; het is feitelyk één lange, vrye dans.

    nadien kreeg ik een reeks enthousiaste complimenten, da's ook als naft waar je dan weêr een paar huizen meê verder kan...