state of being, 4 october 2021

nog steeds aan het binge-lezen in die "baudolino" van umberto eco. je kan daar niet in stoppen, in dat boek. behalve een semiotisch labyrint waarvan je begrypt dat je er niks van snapt, is het, boven alles, vooral toch een erg lollige vertelling, grandioos in beeld brengend de overdreven verregaande naïviteit van vroege middeleeuwers, of beter gezegd de grenzeloze verbeelding van hun zucht naar geloof. een jongeling begint, met veel verbeelding, een evangelische schatten-landkaart uit zyn duim te zuigen; omdat iedereen in zyn omgeving erin gelooft, gelooft hy er op den duur ook zélf helemaal in; en zo vertrekt hy dan op reis, koortsachtig geënthousiasmeerd om die schatten te gaan halen...
    misschien heeft dit gedurige lezen nu deze week, ook wel te maken met myn conditie; wél ben ik helemaal genezen - maar springen en spurten zyn toch, post-covid-gewys, nog steeds niet myn deel. els crawls was daar pessimistisch in, te zaterdag: "je zal nu wel voor de rest van je leven zo slaperig blyven," meenden zy - niét ironisch. al ben ik dan ook wel, als het waar is, gelaten bereid om me daarby neêr te leggen.

    maar daarom was ik, tot myn schande, te weinig geëngageerd op die boekvoorstelling van daarjuist; het was wel fyn om al die geweldige vrienden terug te zien, sofi had ik al twee jaar niet meer gezien; maar onderweg op de fiets had ik het koud gekregen, en eens in die galery binnen, geraakten-ik niet meer terug opgewarmd...

    van myn wieg - naar myn ligzetel - naar myn graf...

    ik wens jullie een prettige maandag toe, met veel werk- en levenslust. ik wens jullie voorts een geschikte houding toe om de oneindige regenval het hoofd te bieden, zoals die ons nu in het verschiet is komen te liggen. october is serious business...