waarom dan toch zo'n state-of-being?
voor het archief; alleen daarom.
smorgens vroeg de kinderen nog een goeie dag kunnen wensen. my gewassen en omgekleed in de machine-kamer, beneden in huis, omdat die kamer het snelst kan worden verwarmd, namelyk middels het elektrische vuurtje van myn broêr serge. en wel degelyk vind ik het koud in huis - tenminste, toch zeker smorgens en snachts.
onderweg naar het werk op youtube een interview met umberto eco beluisterd; raar: dat is grappig en boeiend en leerryk; maar daarna begon er vanzelf ook een lézing van die man; ineens werd dat saai, voorspelbaar en oninteressant. dwz: de monoloog versus de dialoog; de "voordracht" versus het sappige gesprek. ook byvoorbeeld voorgelezen columns vind ik op de radio maar niks...
het verkeer naar schoten tamelyk stroef... normaal zoef je, op deze baan, om halftien smorgens overal aan voorby; nu was het echter een opeenvolging van gedurige rode lichten, slierten van wachtenden, én abstracte weg-omleggingen.
op school de dag mooi doorgeroeid... geen allerminste strubbeling... wel een paar keer goed gelachen, zelfs. tussen de lesuren door (wat enigszins hectisch is) telephoons moeten doen, omtrent optredens, vergaderingen en schryfopdrachtjes. maar: da's ook wel juist goed; ik kan, warempel, met heilige overtuiging parttime lesgeven - maar: by een fulltime zou ik na drie dagen morsdood liggen. écht.
om vyf uur weêr thuis... ik was enorm ongerust omdat mollie, in haar eentje, te voet van haar school naar huis zou komen (later dan haar broêrtje, omdat ze op schoolreis was geweest); maar: gelukkig kwam ze snel aan - én vlak voor een zoveelste stortbui.
in de zetel: voortlezen in "baudoloni". het mooiste hoofdstuk is achter de rug (hoofdstuk 27: "baudolino in het diepe duister van abcasia"; een van de mooiste stukjes proza die ik ooit las; over een reis door een land waar het àltyd aardedonker is, maar waar het gezelschap, binnenin dat diepe donker, toch mensen leert kennen, die daar wonen); en nu ben ik verzand in, tegen het einde aan, één enkel hoofdstuk dat ineens niet opschiet en dat me niet boeit...
onvermydelyk in de zetel dus ook in slaap gevallen, een goed halfuur lang.
savonds nog living-voetbal, met een rocco die overdréven hard doorbrulde en extreem hard niet tegen zyn verlies kon...
inmiddels werd het halftwaalf savonds en ben ik drié keer naar mollie gekund - voor een mug. één keer voor een echte mug, de twee keer daarna voor een denkbeeldige mug. wat veel erger is, omdat denkbeeldige muggen zich natuurlyk veel moeilyker laten vangen dan échte muggen...
1 opmerking:
Is het daarom dat je nooit eens een week die column doet op het einde van "Nieuwe Feiten" op radio 1?
Een reactie posten