ik schreef hier gisteren, dat de langspeelfilm over de kattenschilder louis wain "aldoor aan het oppervlak blyft", en dus nergens voor de diepte kiest - by nader inzien klopt dit toch niet; die louis wain heeft een kat genaamd peter, welk diertje hy overal meê naartoe neemt, en met wie hy dus àltyd samen is; op een moment is die kat opeens dood - en het verdriet van louis wain hieromtrent, is totaal schrynend en volstrekt overtuigend in beeld gebracht; op dat moment kan je niet anders dan je, opeens, met die nochtans totaal schizofrene geest toch identificeren; omdat dit verdriet toch helemaal logisch overkomt... ja, dat was toch indringend...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten