dat ruisen binnenin myn schedel, tussen myn oren en myn schedel in, een soort van innerlyke compressie, is wel nog niet vollédig verdwenen. ik word ermeê wakker, en dan begryp ik: "proberen opnieuw in te slapen. nog niet de dag aanvatten, nog niet beginnen te werken. rusten!..." en ook op het einde van de dag, na alles, is die schroefbout weêr daar... volgens luv is dat iets psychosomatisch, voor een deel zal dat wel waar zyn, maar zeker en vast is het ook werkelyk een lichamelyk mankement. waarom ik er nergens meê naar een dokter loop: omdat ik toch met zekerheid weet, dat daar niks tegen te beginnen valt, dat valt niet eens te traceren of aan te wyzen, ik mérk gewoon dat ik myn energieverbrandingen moet zien te doseren, en dat ik herrie, drukte, stress en lawaai moet ontduiken (wie niet...)
een gevaar voor eenieder is ook dat tevéél aan podcasts, dat tevéél aan radio-interviews, altyd en altyd maar die akoestische informatie van smorgens tot snachts...
het was echter, voorts, een mooie dag. met luv naar de albert hein, in myn eentje naar de kapper (kelly op de turnhoutse baan.) els crawls op bezoek in de namiddag, savonds regisseren in de veredeling.
nog van voordat we naar spanje vertrokken, stond mollie haar fiets reeds in park noord geparkeerd. vandaag pas was het ervan gekomen, die daar te gaan terughalen. as a matter of course: die fiets was weêral nergens meer. onze eigen debiele schuld, stomkoppen! voor de prys van die fiets, moet ik naar roeselaere ryden en een avondvullende one man show staan geven en terug naar huis ryden.
ik heb de blues omdat die spanje-reis weêr helemaal voorby is. niet meer dat gaan zwemmen in de middellandse zee... iedere moment dat je niét bezig bent, van hete lucht over te duiken naar de koele zachte golfjes van de middellandse zee, is een vergissing.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten