@the movies

the electrical life of louis wain

een professionele biopic over een uiterst boeiende figuur, die bovendien de schepper was van abnormaal mooie kunst. je blyft dus wel kyken, er is altyd wel iets geestigs bezig, of anders iets interessants, of anders iets ontroerends.

maar op geen enkel moment word je zelfs maar minimaal écht aangegrepen. het treft dat ik net bezig was, een paar films uit de late jaren zeventig te bekyken; hoeveel meer écht, hoeveel meer fysiék waren de filmbeelden van de goeie films van toen. vandaag ruiken àlle films naar photoshop - niet létterlyk photoshop, maar toch alleszins digitaal. niet létterlyk digitaal, dan wel alleszins over-beheerst; anti-fysiek. de zekere koekendoosachtige esthetiek van het werk van louis wain zelf is daarvoor geen geldige uitvlucht.

op het raadsel van de antropomorfie van die katten wordt nergens zelfs maar oppervlakkig ingegaan. op de preciéze opvattingen van deze man over electriciteit, wordt ook nergens dieper ingegaan. 

het klopt trouwens niet wat hier beweerd wordt, namelyk dat katten voor wain, nooit als huisdieren werden gehouden. emily brönte, horace walpole, robert southey en queen victoria hadden ook al een kat als huisdier.

een cameo van nick cave in een film als deze, zou normaliter myn tenen hebben doen krullen; wonderwel is die éne minuut, de mooiste van de hele film; totaal overtuigend in zyn voorlezing van een tekst van h.g. wells over louis wain, in de rol van h.g. wells. alleen daar gebeurt het; uit de enorm ernstige toon van die voordracht een spreekt een échte fascinatie jegens de figuur wain.

"alle katten die niét lyken op de katten van wain, zyn jaloers..."

goed - niet voor een cinemafilm maar wel voor een tv-film uiteindelyk toch wel 8,5 op 10.

(op de nummer énen van top honderden staan altyd dingen die afgryselyk vervelend zyn; "child in time", "jimi hendrix", "sgt pepper's", "the great gatsby"; maar één ding staat terecht altyd op één, namelyk "the godfather" van copolla. hoewel ook ik die film al acht keer gezien heb, heb ik die gisteren, meteen na louis wain, opniéuw opgezet, namelyk omdat ik van de claustrofobie van die niet-fysiognomische koekendozen àf wilde; en inderdaad (de openingsscène wil ik wel echt nooit meer zien): in myn brein bleef er van die 130 minuten "louis wain", totaal geen impressie meer over, metéén na dat ene, kleine kwartiertje godfather dat ik te zien kreeg (al pacino die eigenhandig twee vyanden van zyn vader gaat overhoopschieten in een pizzahut, pfieuwww...)