DE VLUCHT VAN
DE LEVENDE KANONGSKOGEL
feuilleton in 17 afleveringen
door don vitalski
16.
de levende kanonskogel was iemand van de zeer zeldzame circusartiesten die, lang geleên, een totaaloverzicht hadden genoten op het integrale circusterrein. er waren in het circus wel velerlei vliegdieren die in die kennis hadden kunnen delen, maar die vliegdieren was het in regel verboden om hoog te vliegen, en voorts hadden die vaak ook maar weinig verstand. maar nu, geen twee jaar na zyn beroemde, geslaagde vlucht, kon de levende kanonskogel zich zelfs met moeite niet meer herinneren hoe het circus er vlak voor je neus, op de begane grond, eruitzag. het idee dat hy daar gewoond had, byna alle jaren van zyn leven, kwam hem ongerymd voor. hy kon er zich niks meer by voorstellen. alleen scheen hy min of meer opgelucht, zich ervan verlost te weten. eender wat hy daar moest hebben uitgestoken: het moesten vermoeiende, nutteloze, nodeloze beuzelaryen zyn geweest, wereldvreemde onzinnigheden, wellicht verneêringen, waar niemand ooit op had zitten te wachten. hy herinnerde zich wel de kruiter - maar: hy gevoelde met hem geen affiniteit. en ja, mensen: natuurlyk herinnerden-'ie zich wel nog àndere vrienden van toen - maar: wat zouden die hem vandaag nog te vertellen kunnen hebben?
's voormiddags bracht 'ie, iedere dag opnieuw, en meestal met een bakfiets, milenka naar school. dat meisje was feitelyk oud genoeg om zelf te fietsen, zoals al d'r vriendinnen deên, maar toch bleven ze in die gewoonte volharden. vervolgens ging 'ie biljarten in een café om de hoek van de school - richard III, vandaag nog eenvoudigweg "risjaar" geheten, kon krankzinnig goed biljarten. meestal hield 'ie zich in, niet willende opvallen, doch soms liet 'ie zich toch ineens helemaal loos gaan - en dan knalden-'ie, met één enkele, keiharde stoot, alle mogelyke ballen die op tafel lagen, exact naar dààr, waar ze zyn moesten, dwz met één stoot was het spelletje dan gelyk weêr voorby. "flauwerik," zeiden z'n omstanders dan. hy kende hier niemand by naam.
in de namiddag ging hy slapen. hy was altyd moê. hy droomde nergens van, en by het wakkerworden was hy niet uitgerust. 's avonds ging 'ie milenka weêr ophalen. tezamen maakten ze dan eten, keken ze televisie, speelden risk of ontvingen kennissen uit de buurt - vrienden van het meisje, of anders mensen die haar ouders of haar grootouders nog hadden gekend. ze maakten zich zorgen om milenka, en ze betoonden ook steeds hun wantrouwen aan deze "risjaar".
om negen uur 's avonds ging milenka te bed, en schreef onze held, in kaarslicht beneên aan de keukentafel, telkens uren- en urenlang voort aan een onmetelyk dagboek. soms probéérden-'ie ook wel zyn mémoires op te stellen, "herinneringen aan het circus"- maar: daar kwam nooit iéts van, dat scheen gewoon onmogelyk. maar de pas beleefde dag, daar kon 'ie wél telkens honderden bladzyden lang over uitweiden;"om zo laat opgestaan, op straat die en die mensen zien passeren; om dat uur zoveel neêrslag, in dié kruidenier dàt soort van aardbeien gekocht, voor zoveel of zoveel geld." bovenaan noteerden-'ie dan telkens, in het engels:"state of being."
om vier uur 's nachts ging 'ie meestal slapen - precies in dié slaapkamer, langs dewelken-'ie tot hier was gevallen, nu zolang geleên. het raam was hersteld, de gordynen waren dicht. soms hoorden-'ie wel 'ns de kreet van een verre brulaap. en dat was alles. dat was het verhaal van de levende kanonskogel.
SLOT VOLGENDE WEEK
Geen opmerkingen:
Een reactie posten