@ the movies

gekeken op aanraden van els crawls.

    erg veel plezier aan beleefd, inderdaad.

    natuurlyk kreeg ik als prille tiener de brubbels van wham!, het allermeest onvergeeflyke vond ik het gegeven dat ze optraden in een korte broek.

    jaren later kan je wel zeggen: "die songs waren goed geschreven en popmuziek heeft zyn bestaansrecht,"- maar in 1983 zat je er wel echt helemaal meê opgezadeld, er was geen ontsnappen aan - dus moést je daar toen wel zeeziek van worden.

    nu net, met deze docu, ervoer ik de jonge george michael als waanzinnig charismatisch, ik kon myn ogen geen één enkele seconde van hem afhouden (behalve op de beelden van live aid; omdat dàn, nochtans in een ry van tachtig supersterren, toch àlle aandacht wordt opgezogen door, pas ergens op de twéé ry, david bowie...)

    voor de zoveelste keer wil ik hier echter zeggen dat een meer lichtend voorbeeld voor dit soort biographische prenten ons onlangs werd geleverd door de "warhol diaries". iemand die ook maar een béétje fan is van wham!, leert van deze documentaire totaal niets by; maar van de "warhol diaries" leren zelfs die-hard fans van warhol nog verpletterend véél by.

    wat natuurlyk te maken heeft met kwantiteit.

    om een indringend, vernieuwend, inzichtelyk portret te kunnen uittekenen van die krankzinnig snelle vier jaar dat wham! heeft bestaan, zou je twaalf afleveringen van 90 minuten moeten maken. echt.

    goed; heden was dus het uitgangspunt: 90 minuten - en die 90 minuten zyn wel ten volste benut.

    erg aangrypend die oprechte tranen van george michael toen die een prys kreeg voor "beste song writing".

    maar het losscheuren van andrew ridgley - dat kàn gewoon niet ZO gemakkelyk zyn gebeurd, vooral dàt vroeg om meer detail...