URBAN COWBOY.
ik wilde deze film reeds zien sinds toen hy uitkwam, in 1980, als dé john travolta-film onmiddellyk na "grease". "grease" was natuurlyk àlles, een kunstproduct kan onmogelyk nog méér betekenis hebben dan de betekenis van grease in 1978 voor een kind geboren in 1971. de binnenkant van de hoes van de dubbel-elpee van "grease" hebben myn broêrs en ik letterlyk opgegeten - dwz: in stukjes gescheurd en opgegeten. 5 juli 1978 ben ik in de lilse bergen ontmaagd door olivia newton john.
maar op voorhand was ik toch negatief bevooroordeeld; omdat die affiches van "urban cowboy" tegenover die belevenissen van "grease" een soort verraad waren. hoe kon die john travolta nu zomaar ineens in een àndere film willen meêspelen?
maar: "urban cowboy" speelde niet lang genoeg in de cinema's, en toen hy eindelyk op dvd uitkwam, zat ikzelf inmiddels te erg aan de drugs om nog tot in een videotheek te kunnen geraken...
anyway: gisteren "urban cowboy" dan éindelyk geconsumeerd. omdat in de serie "the warhol diaries", niemand minder dan andy warhol zelf, volledig terloops, noteerde dat hy die film in de bioscoop was gaan zien, en hem "zeer mooi" vond.
warhol was natuurlyk een superhomo maar ook los daarvan had hy een krankzinnig goed oordeelsvermogen; zie ook de rédenen van zyn afkeer voor bowie (en dus niet die afkeer zelf), en zie ook de rédenen van zyn afkeer voor dylan...
het was gisteren twee uur snachts toen ik begon te kyken; door de schuld van haperingen in de streamings, ben ik pas om vyf uur snachts kunnen gaan slapen.
iédere halve minuut van deze classic ben ik, stomverbaasd, aan het aflikken geweest van enthousiasme. wat een stoelendans van charismatische torso's. mandolyn smith osborne... iedere halve minuut heeft zyn eigen verrassing, zyn eigen poëzie, zyn eigen brok emotie. vooral de scènes van het verraad grypen totaal naar de keel...
die "7 op 10" op rotten tomatoes leert ons, dat je NOOIT mag afgaan op het oordeel van anderen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten