GAST-AUTEUR

11.

TIJD OM HET GRAS TE MAAIEN

Na het vreselijke nieuws had Joseph behoefte aan stilte, maar Isa­belle liet hem niet met rust. ‘Zie, nu de zon er weer doorkomt, wordt het hoogtijd om het gras te maaien.’

   De telefoon rinkelde. ‘Je teergeliefde zusje!’ Hij reikte haar de hoorn aan. Uit hun gesprek kon hij opmaken dat Bettine naar de winkel moest voor een nieuwe mantel. Zoals hij al vermoedde, volgde de vraag of Isabelle haar bij het kiezen zou bijstaan.

   ‘Jos vindt het goed,’ zei ze, zonder hem te raad­plegen. ‘Hij wou net het gras maai­en. Dus zouden we toch al een uur­tje later eten.’

   Jos knikte. Jos reikte haar de autosleutel aan. Jos groette haar achter het venster terwijl ze met een brede glimlach wegreed.

   Nu hij weer alleen was, drong de verschrikking van het nieuws andermaal tot hem door. Hij kwam in de greep van een zekere moedeloosheid; niet zozeer omdat Carlyle dood was, maar om iets van meer algemene aard; zoals hij thans omkeek naar de hoekjes waar hij ooit voor onherroepelijke keuzes had gestaan om uiteindelijk hier te belanden, waar hij zich teleurgesteld afvroeg: Is er heus niets anders onder de zon?

   Nochtans had hij niet te klagen. Het leven had hem geze­gend met een voorbeeldige zoon, zijn gezinnetje leed geen ge­brek en ondanks hun gekibbel waren Isabelle en hij onafscheidelijk. Door zijn leeftijd en alles wat hij in die jaren had meegemaakt, waren zijn jeugdige verwachtingen ingelost, dat wel, maar anders dan hij zich had voorgesteld. De verwonde­ring die hij had gekend, die kinderlijke verlangens en de wil om het ver te schoppen, behoorden defini­tief tot het verleden. Gedaan met dromen! Het leven zoals het was, had duidelijk meer weg van stilletjes doodgaan. Iedereen trap­pe­lt ter plaatse. Ook zij die suc­ces hebben. Is het niet zo, mijnheer Carlyle Hopper?

   Bij de gedachte aan succes doemde het beeld van Harry Heins voor hem op. Hij begaf zich naar de vestiaire, nam Harry's kaartje uit zijn zak en greep de telefoon.

   Hij kreeg een juffrouw aan de lijn. ‘Hij is op de werf. Ik roep hem even.’ 

(WORDT VERVOLGD...)