GASTAUTEUR

3.

Isabelle stond hem bij de deur op te wachten. ‘Te laat om in bad te duiken! Vlug je pak aan!’

   Hij stapte in zijn gepoetste schoenen. ‘En het Carlyle-lokje?’

   ‘Daar is het te laat voor. Jammer!’

   Joseph kon het geen barst schelen. Hij had zelfs een hekel aan het Carlyle-lokje. Het herinnerde hem te zeer aan zijn mili­taire dienstplicht in de Bondsre­publiek, - een ongelukkige periode. Orde, tucht, discipline, strengheid lagen hem niet zo. Carlyle, een oude klasgenoot met wie hij toevallig dezelfde kamer deelde, was nog nonchalanter. Daardoor was het tus­sen hen tot een oppervlakkige kameraadschap gekomen, die vaak tot een uitputtende kroegen­tocht leidde. Zij lagen geka­zerneerd in Spich, een saai provin­cienest. En omdat Carlyle een sterke behoefte had aan vertier, nam hij Joseph al eens in een taxi mee naar Düsseldorf of Keulen. Als zoon van ge­fortu­neerde ouders kon hij zich zulke uitstap­jes veroorlo­ven. Af en toe trakteerde Joseph hem op een glas, maar verder verlangde Carlyle van zijn maats niets anders dan dat zij van zijn behoefte aan ge­zelschap profiteerden.

   Als herinnering aan die tijd bewaarde Joseph een leuke foto, genomen op een zonnige zondagmiddag voor de Dom van Keulen. Zij hadden geen bier op, hadden geen barmeiden om hun hals. Hun blik was helder. Wat sterk opviel, was het eendere blon­de lokje dat op een paar centimeter van hun voor­hoofd in een verende wip opkrulde, waardoor de meisjes hen vaak voor broers hielden. Nu kwamen ze beiden wel uit dezelfde stad, maar buiten hun afkeer voor het leger, hadden zij weinig gemeen. Naast snoeshaan was Carly­le ook een losbol. Menige keren volgde hij een leuke meid langs een trapje naar boven, hem aanvurend het er ook van te nemen. Maar op dit punt scheidden hun wegen zich en bleek het hoezeer hij van zijn maat verschilde. Joseph was een groentje, was het altijd zo gebleven, ook na al zijn jaren huwelijk met Isa­bel­le. Niet dat hij Car­lyle veroordeelde. Eigen­lijk was het meer een kwestie van gebrek aan lef van zijn kant, vond hij, of een kwestie van ontwijken. In hem was altijd een censor aan het werk, zodat hij zich afvroeg of het niet eerder een tekort was dan een verdienste, om steeds de propere kant van het leven te kiezen. 

    ‘Het is eenvoudigweg een verschil van stij­l,’ meende Isabelle onlangs ­nog. Zij stond met die uitnodiging in de hand, en toen zij vroeg wie Carlyle was, vertelde hij haar een en ander over zijn wilde jaren. ‘Maar dat heb ik je toch allemaal eerder opge­biecht? Je her­innert je toch wel die foto voor de Dom van Keu­len.

(WORDT VERVOLGD...)