lectuur

nooit een leeservaring gehad die zo erg tweeslachtig was. links die buitengewone fan die ik ben, hier met de sensatie van het idee: “dit is, na àl die vele decennia, hét finale album??" inderdaad staat er op de laatste pagina van dit album voor het eerst ooit niét genoteerd "wordt vervolgd", maar wel "einde van deze serie." mét zelfs een niet mis te verstane mededeling: "na my mag niemand ànders deze serie willen voortzetten!!..."

    en tegelyk te moeten begrypen: “die dialogen zyn exact even onleesbaar als in de voorbye vier, vyf albums - ik kàn dit niet lezen, ik wéiger dit te lezen, namelyk omdat ik het er té hard van op myn zenuwen kryg!!” 

    dus heb ik letterlyk met myn ogen over die tekstballons telkens een zachtjes schuivende beweging gemaakt; hier en daar toch één zin integraal consumerend, telkens nét genoeg om de inhoud vaagwèg te bevatten…

op de pagina’s waar, hier en daar, de tekst toch wél sober en zinvol schynt, is de leerervaring ontroerend. in het geheel gaat ook dit laatste album dus echter kapot aan precies diezelfde overdreven zelfspot, waar de hele reeks aan ten onder is gegaan. je mag jezelf niet kapot parodiëren. je moet als auteur één stap terugzetten, en je verhaal ook durven te eerbiedigen in zyn kinderlykheid.