door een snikhete avondlucht maar een tamelyk rustig verkeer was ik op weg naar de veredeling all stars, live in vosselaar, om die verder te regisseren, voor ons aanstaande toneelstuk, "bly als het regent". maandag hebbende lesgegeven voor nieuwe klassen, dinsdag hebbende geclubd tot drie uur snachts en woensdag hebbende gepresenteerd en gedirigeerd in "tseef leeft", een soort minimale woensdagclub, kan een mens zich afvragen wat de gekende don vitalski op zo'n donderdagavond dan nog kan willen gaan zitten regisseren - doch ziehier: myn eigen gevoelen was op voorhand neutraal, en werd helemaal betoverd eenmaal we bezig waren.
pas nu ben ik daarzo werkelyk aan het regisséren; eenieder kent zyn tekst, zyn positie, zyn richting; er is een klein beetje decor - met echter een maximaal effect (éigenlyk zou het zo reeds kunnen...); er is voldoende kôstumering bovendien. dus nu eindelyk kunnen we werken op details. het zyn of course die details die het hele verschil maken. en het zyn die verschillen die my in vervoering brengen, het aanvoelen van die mogelykheid om iets alwéér een tikkeltje vérder te dryven...
dus ik vind toch wel dat ik best goéd kan regisseren - tenminste: binnen myn eigen, kleine credo. ik snap totaal niks van avant-gardistisch theater. wel ben ik de toneelmeester van het ouderwetse letterlyke toneel.
een man komt binnen, doet zyn laarzen uit, ziet een brief liggen, schrikt zich aan stukken.
hy neemt een revolver, plaatst deze tegen zyn slaap. dan, nét voor hy wil schieten, komt zyn dochter binnen gevallen. die wordt zelf achtervolgd door een gewelddadige ex-minaar, maar vindt toch wel de tyd om haar vader te redden van zyn fatale ondergang - nét op tyd (in een goed toneelstuk gebeurt àldoor alles nét op tyd!!)
dan gebeuren er, over een uur verspreid, vyf of zes naargeestige dingen, maar sterft op het einde die dochter. die achtergebleven vader zit op het einde van het verhaal in een cafétje twee straten van het kerkhof vandaan, begrypende dat hyzelf moét doorgaan - uit, voor zyn dochter, eerbied.
het enige dat daarby nog belangryk is, is dat die ex moet worden afgeschilderd als een té erge rotzak; niet een béétje een rotzak maar een extréme rotzak. pas na een opeenstapeling van diens alsmaar erger wordende wreedheden, treft hem, op een ogenblik kort voor het eind, dé wraakengel, voor hem onverwacht maar door het publiek reeds làng verwacht, op een regenachtige zaterdagnamiddag in een parkeergarage van de aldi.
2 opmerkingen:
Drama in de Blog.. applaus 👏🏼 👏🏼
dank !
Een reactie posten