121.
Toebakske schrok wakker. Ginds naderden twee voertuigen, waarvan er één voorkwam als een politiecombi, gevolgd door een witte bestelwagen. Het duurde wat eer het tot hem doordrong wat er gaande was. ‘Politie? Verdomme… Ik knal ze één voor één omver!’
Daar heb je die bluf weer, dacht Mieke. Maar toen zag ze dat hij recht naar zijn geweer liep, opspande, de deur op een kier zette en de loop erdoorheen stak. Tot haar verbijstering klonk een oorverdovende knal, gevolgd door het gebrul van mensen en motoren. Van zodra de rook wegdreef, bemerkte ze dat de voertuigen zich op een veilige afstand hadden teruggetrokken.
‘Verdorie, nu ga je last krijgen! Ze halen vast versterking. En als het donker is, komen ze terug en omsingelen het gebouw. Je gaat toch geen mensen doodschieten?’
‘Enkel de meubelhandelaar! Als die zich durft te vertonen!’ De oude ging weer op de sofa liggen.
‘Spoedig zie je geen hand meer voor de ogen, tenzij je het licht aansteekt!’
‘Licht? De stroom is afgesneden! Nee toch, - wist je dat niet?’
‘Ik dacht dat de lamp kapot was!’
‘Elektriciteit is duur. Maar we redden ons wel!’
Bij kaarslicht zaten ze zwijgend tegenover elkaar. De bleke schijn over het gezicht van Toebakske verflauwde en duisternis kroop in alle uithoeken van de kamer. Het kwam Mieke voor of in dit schijnsel alles wat de ouwe gedurende zijn leven was overkomen, met onhoorbare voet langs haar voorbijschreed. Lang kon het niet meer duren. Buiten maakte een gans politiecorps zich klaar. Toebakske wist het en hield zijn geweer binnen handbereik. Hoewel zijn leven nog niet voorbij was, had zijn gezicht al iets van een dodenmasker. Eerst dacht Mieke dat hij een grimas trok, maar het kon evengoed dat hij stilletjes lachte. Wat wist zij van de verborgen diepte achter zijn veelal dubbelzinnige, voor schunnige uitleg vatbare opmerkingen? En had het wel diepte? Tenzij het te maken had met spannende avonturen, sprak Toebakske nooit over zichzelf of over zijn verleden. Maar Mieke had niks op met avonturen. Het intrigeerde haar dat hij zich nooit had bekommerd om bezit en zekerheid, terwijl hij - dat had hij immers zelf toegegeven, - zijn oude dag toch wel graag badend in weelde en tussen mooie vrouwen had doorgebracht. Wat was deze tel, hier op dit snijpunt van wat nog komen moest en wat was geweest? Op haar maakte het de indruk dat de stilte een heel mensenleven openbrak, waardoor een scala van verhulde dingen tastbaar werd. Eens had de oude een zoontje. Mieke stelde zich een gezichtje voor, vol van blind vertrouwen: de weerschijn van een onschuldig licht, zoals het haar bij Berthe ook was opgevallen. Ach ja, over zoiets kan je enkel zwijgen en, zoals hier, op gepaste wijze de stilte aan het woord laten.
WORDT VERVOLGD...
WORDT VERVOLGD...


























Geen opmerkingen:
Een reactie posten