het is twee uur snachts. nog gauw even deze "state of being" afmaken, speciaal voor jullie, en daarna de lappenmand in. waar ik dan, misschien, nog één kwartiertje zal proberen te lezen - evenwel: waarin preciés? deze dagen heb ik, in myn slaapkamer, te véél toffe boeken liggen, die ik absoluut allemaal wil consumeren...
gisterennacht las ik een integraal kortverhaal van conan de barbaar, uit de oorspronkelyke verhalenschatkamer van robert e howard zelf - zélfs in een luie, nederlandse vertaling, in een druk uit 1982. hoe komt het dat ik dit wél kan lezen en zelfs uitlezen? normaal gezien kan ik geen één half blad fictie meer doorwaden, al zéker niet suspense, en al zéker geen fantasy, waar ik een totale hekel aan heb; maar die robert e howard vind ik dus echt buitengewoon goed, die zet zyn personage, conan, echt zéér zwierig neêr, ieder woord helemaal raak...
maar: ik heb er ook wat magazines liggen, hierboven; byvoorbeeld ook "the economist"; daarin ga ik zeker minstens het hoofdartikel bestuderen dat is getiteld: "putin's new era of repression"; over hoe rusland van een autocratie in een dictatoriaat is veranderd...
daarjuist, twee uurs terug, stond er alwéér iemand een uurlang voor onze garage. myn eigen auto ben ik dan maar verderop gaan zetten, ergens tamelyk ver weg. toen de barbaar die hiér stond, er op den duur toch kwam aangeslenterd, kon ik niet anders dan razend kwaad op hem afspringen. hy zag eruit alsof hy me, met dit regenweêr in de nacht, een mes in myn buik zou planten - maar: dat kan my op zo'n momenten dan niet schelen. hy zegt met een glimlach "sorry"; ik zeg "fuck dat! fuck dat sorry! het kan jou totaal niks schelen!" "sorry," zegt hy. en rydt weg.
tegelyk zyn dit ook wel juist de mooie dingen van het stadsleven. deze zeer milde soort van ellende. soms kan je ook echt geniéten van uitlaatgassen. het is niet anders...


























Geen opmerkingen:
Een reactie posten