goed dan. steeds dit hier opleveren. iedere dag, no matter...
het is halfeen snachts. net terug van de voorlaatste repetitie met myn vosselaarse toneelgroep "veredeling". verrukkelyk gespeeld daar. niet ik, zy. ik doe regie. i love regie.
we zyn netjes tydig klaar met alles, en zelden was een sfeer nog méér optimaal dan dit. het betrof, van begin tot eind, één vlekkeloos, aangenaam en vrolyk parkoers. zo eenvoudig is het leven - soms.
ik houd wel van vosselaar - maar niet van bepaalde sommige straten waar ik toch steeds door moet, komende vanwaar ik kom, gaande naar waar ik terugmoet. dan is het wel opboksen tegen de somberte van bepaalde gryze, mistroostige gevels, de somberte nu ook opeens van het donker dat tevens koud is.
morgenmiddag uitzonderlyk genoeg geen lesgeven - maar wel, in plaats daarvan, klassenraden bywonen. gelyk eens kyken in myn agenda om hoe laat precies alweêr, dan weet ik het ook... ---
morgen om tien uur smorgens.
ik heb maar twee klassen - of, secuur uitgerekend, zes klassen, doch slechts tweemaal één drieschaar van klassen, dus: in principe wordt dit maar één stoer uur vergadertyd; doch: als er één leraartje tussenzit dat zichzelf té graâg bezig hoort, dan is dat om zeep, en dan wordt één uur soms een wel zéér rekbaar begrip...
vervolgens, lezers, moet ik zeven lokalen verderop, in het studielokaal, een engelse test gaan afnemen van een leerling die zyn resultaten van vorig jaar aanvecht; en die dus, against some odds, toch wél het jaar over wil. is feitelyk een byna te grote verantwoordelykheid voor een sukkel zoals ik - maar: gelukkig, ik kryg hulp van de natasja-godin (dwz myn collega-leraar engels natasja; soms denk ik dat jahwe myn karma heeft uitgetekend zoals hy dit gedaan heeft; speciaal om my aan de weet te vermogen te laten komen dat je dààr ergens, op zo'n enkelvoudihge, sterfelyke middelbare school in schoten city, de sympathiekste mens ooit kan ontmoeten. àltyd goedlachs is zy, nooit één keer kwaad, nooit één keer over wie dan ook zelfs maar éventjes kwaadsprekend, àltyd alleen het goede...
en ten slotte, nà die gehele half educatieve bataclan: op naar de dinsdagclub. de legendarische dinsdagclub.
wat een stryd is dat, die dinsdagclub, wat een onmogelyke hallucinatie - spytig, lezers, dat ik je daar geen énkel detail van kan mededelen; je kàn over die intriges niks vertellen of per alinea breng je drie, vier mensen in diskrediet...
ik lees die zeer lyvige biographie betreffende andy warhol - om myn eigen club te kunnen overleven; warhol is daar een handleiding voor. ik begryp dat dit enorm gezwollen en afgezaagd pretentieus klinkt maar het is zo; je moet niet diep in de dinsdagclub naar binnen kyken om te begrypen wat ik bedoel...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten